эй тоҷдори хусрави мағриб ки шоҳи чарх

ای تاجدار خسرو مغرب که شاه چرخ

Дар машриқин зи ҷоҳи ту касб зё кунад

در مشرقین ز جاه تو کسب ضیا کند

Даргоҳ туаст қиблаи покону ҷони ман

درگاه توست قبلهٔ پاکان و جان من

Алои тавофи қиблаи покон куҷо кунанд

الا طواف قبلهٔ پاکان کجا کنند

Танро суҷуди каъба фаризааст ва нақс нест

تن را سجود کعبه فریضه است و نقص نیست

Гар дидаро з дидани каъба ҷудо кунад

گر دیده را ز دیدن کعبه جدا کند

Гар тан ба қурб каъба нагашт ошно равост

گر تن به قرب کعبه نگشت آشنا رواست

Бояд ки ҷон ба қурби суҷуд ошно кунад

باید که جان به قرب سجود آشنا کند

Аз тани намози хизмат агар фӯт шуд кунун

از تن نماز خدمت اگر فوت شد کنون

Ҷони ҳам суҷуди саҳви баради ҳам қазо кунад

جان هم سجود سهو برد هم قضا کند

Тан чу расад ба хизмат кӣ зебад аз Масеҳ

تن چو رسد به خدمت کی زیبد از مسیح

Кӯи хӯкро ба масҷиди ақсо раҳо кунад

کو خوک را به مسجد اقصی رها کند

Гар ҷон ба хизматаст тан ар нест гӯ мабош

گر جان به خدمت است تن ار نیست گو مباش

Дил муҳра ёфт мори таманно чаро кунад

دل مهره یافت مار تمنا چرا کند

Чун машки чини ту дории зи оҳӯӣ чин мапурс

چون مشک چین تو داری ز آهوی چین مپرس

Оҳ ба чин бааст ки сунбул чаро кунад

آه به چین به است که سنبل چرا کند

Гарчи ба сайр машк шиносанд лек мард

گرچه به سیر مشک شناسند لیک مرد

Чун машк ёфт сайр гузинад хато кунад

چون مشک یافت سیر گزیند خطا کند

Девону ҷони ду тӯҳфа фиристодаам ба ту

دیوان و جان دو تحفه فرستاده‌ام به تو

Гардуни барӣни ду тӯҳфаи ғайбӣ сано кунад

گردون براین دو تحفهٔ غیبی ثنا کند

Девони ман ба самъи ту дар дарӣ диҳад

دیوان من به سمع تو در دری دهد

Ҷонами сифоти базми ту зи авҷ само кунад

جانم صفات بزم تو ز اوج سما کند

эй осмонат карда замини бӯс ва то абад

ای آسمانت کرده زمین بوس و تا ابد

Ҳам осмони зи хок дарат тўтё кунад

هم آسمان ز خاک درت توتیا کند

Бодати бақои Хизр ки то Хизр аз ин ҷаҳон

بادت بقای خضر که تا خضر از این جهان

Сад соли он ҷаҳонати шумор бақо кунад

صد سال آن جهانت شمار بقا کند