Даии шабонгаҳ ба ғалат то ба лаб диҷла шудам

دی شبانگه به غلط تا به لب دجله شدم

Боҷгаҳ дидаму назора батон ҳарамӣ

باجگه دیدم و نظاره بتان حرمی

Бар лаби диҷлаи зи баси нӯши лаби нӯши лабон

بر لب دجله ز بس نوش لب نوش‌لبان

Ғунчаи ғунча шуда чун пушти фалак рӯй замӣ

غنچه غنچه شده چون پشت فلک روی زمی

Нозанинон араб дидаму риндони аҷам

نازنینان عرب دیدم و رندان عجم

Ташнаи дили зи орзӯу ғарқаи тан аз муҳташамӣ

تشنه‌دل ز آرزو و غرقه تن از محتشمی

Перӣ аз давр биёмад аҷамии зоду ғариб

پیری از دور بیامد عجمی زاد و غریب

Чашми пӯшидау нолони зи бараҳнаи қадамӣ

چشم پوشیده و نالان ز برهنه قدمی

Даҳанаши хушку шукуфтаи Рахш аз абри мижа

دهنش خشک و شکفته رخش از ابر مژه

Ҷигараши гарму фусурдаи таниш аз сарди дамӣ

جگرش گرم و فسرده تنش از سرد دمی

Тишнагии бойаи барда ба лаб диҷла фитод

تشنگی بادیه برده به لب دجله فتاد

Сусти тани монда ва аз сусти тании сахти ғамӣ

سست تن مانده و از سست تنی سخت غمی

Об бардоштан аз диҷлаи магар зӯр надошт

آب برداشتن از دجله مگر زور نداشت

Ки навон буд зи ларзони танӣу пушти хамӣ

که نوان بود ز لرزان تنی و پشت خمی

Шарбатии об талаб кард зи млоҳӣ ва гуфт

شربتی آب طلب کرد ز ملاحی و گفت

Ҳот ё шайхи зҳибои ҳарамии алрқм

هات یا شیخ ذهیبا حرمی الرقم

Пер гуфт эй Фтии он зар ки надорам чаҳ даҳум

پیر گفت ای فتی آن زر که ندارم چه دهم

Гуфт : ахсои қатъи аллоҳи ямини алъҷмӣ

گفت: اخسا قطع الله یمین العجمی

Обӣ аз диҷлаи чубинам ки ба перӣ ндиҳанд

آبی از دجله چو بینم که به پیری ندهند

Ман зи Бағдод чаҳ гӯям сифат бе Карамӣ

من ز بغداد چه گویم صفت بی‌کرمی

Бе дирами лофи з Бағдод мазан хоқонӣ

بی‌درم لاف ز بغداد مزن خاقانی

Гарчи имрӯз ба мизони сухани як дарме

گرچه امروز به میزان سخن یک درمی