эй шоҳи бонӯии Эрон ба ҳафт ҷад

ای شاه بانوی ایران به هفت جد

Иқлӣми чорам аз ту чу фирдавс ҳаштум аст

اقلیم چارم از تو چو فردوس هشتم است

Билқиси рӯзгори тўӣӣ каз ҷалолу қадар

بلقیس روزگار توئی کز جلال و قدر

Ширвони шаҳ аз камоли сулаймон дувум аст

شروان شه از کمال سلیمان دوم است

Худ хотами бузурги сулаймон ба даст туаст

خود خاتم بزرگ سلیمان به دست توست

Конгшти кучаки ту чу дарёӣ қулзум аст

کانگشت کوچک تو چو دریای قلزم است

Аъдои мори феъли туро захми кини ту

اعدای مار فعل تو را زخم کین تو

Сӯзандатар зи сӯзани дунбол каждум аст

سوزنده‌تر ز سوزن دنبال کژدم است

То аз ҷамоли маҳди ту ширвон ҷамол ёфт

تا از جمال مهد تو شروان جمال یافت

Қаҳташи ҳамаи Наиму ниёзаш тнъм аст

قحطش همه نعیم و نیازش تنعم است

Бонӯии шарқу ғарби тўӣӣ бар дарат маро

بانوی شرق و غرب توئی بر درت مرا

Қисса дамодамаст ки ғусса дамодам аст

قصه دمادم است که غصه دمادم است

Об карам намонад ва ба вақти намози ид

آب کرم نماند و به وقت نماز عید

Инак маро ба хок дар ту таяммум аст

اینک مرا به خاک در تو تیمم است

Рафтанди хусравони гуҳари бахши зери хок

رفتند خسروان گهر بخش زیر خاک

Аз мо насибашони разии аллоҳ анҳуам аст

از ما نصیبشان رضی الله عنهم است

Мазлӯмам аз замонау маҳрӯмам аз фалак

مظلومم از زمانه و محرومم از فلک

эй бонӯии алғёс ки ҷой тараҳҳум аст

ای بانوی الغیاث که جای ترحم است

Чун одамами зи ҷинати айвони шаҳи бурун

چون آدمم ز جنت ایوان شه برون

Бе онкии мурғи ҳиммати ман сайд гандум аст

بی‌آنکه مرغ همت من صید گندم است

Ман ронда арча аз лаби исои нафаси занам

من رانده ارچه از لب عیسی نفس زنم

Хонда касеаст кӯи хари даҷолро дам аст

خوانده کسی است کو خر دجال را دم است

Шери сияҳи бараҳнаи з ҳар зару зеварӣ

شیر سیه برهنه ز هر زر و زیوری

Сагро қаллода дар гулӯу тавқ дар дам аст

سگ را قلاده در گلو و طوق در دم است

Номам эй давлату шаҳбоз ҳазрат аст

نامم همای دولت و شهباز حضرت است

На каркаси Фрхҷӣ ва на зоғ тхҷм аст

نه کرکس فرخجی و نه زاغ تخجم است

Султони марои шиносаду дони Халифаи ҳам

سلطان مرا شناسد و دان خلیفه هم

Маҷҳӯли каси ним ҳамаи маълум мардум аст

مجهول کس نیم همه معلوم مردم است

Нони тиҳӣ нау ҳамаи офоқи номи ман

نان تهی نه و همه آفاق نام من

Ганҷи равон нау ҳамаи ооқи гум гум аст

گنج روان نه و همه آاق گم گم است

Хулӣ на охир аз хам то кӣ мизоҷи чарх

خلی نه آخر از خم تا کی مزاج چرخ

Ки онҷои марои нахусти қадам бар сар хам аст

که آنجا مرا نخست قدم بر سر خم است

Огоҳӣ аз ғулому баротӣ ки гуфта буд

آگاهی از غلام و براتی که گفته بود

Шоҳи фалаки ғулом ки султон анҷум аст

شاه فلک غلام که سلطان انجم است

Баради он бароту бозгрФти ин ғаромат аст

برد آن برات و بازگرفت این غرامت است

Дод он ғулому бози ситади ин таҳаккум аст

داد آن غلام و باز ستد این تحکم است

Ман бар умеди меҳтарӣ эй бонӯи умри хеш

من بر امید مهتری ای بانو عمر خویش

ӣнҷо чаҳ гум кунам ки ғуломӣ ба ман гум аст

اینجا چه گم کنم که غلامی به من گم است

Бар нотавон карам кун ва ин қиссаро бихон

بر ناتوان کرم کن و این قصه را بخوان

Ҳарчанд хати музаввару коғаз лҳошм аст

هرچند خط مزور و کاغذ لهاشم است

Бедори боди бахти ҷавонат ки чархи пер

بیدار باد بخت جوانت که چرخ پیر

Дар мактаби ризои ту Тифл тааллум аст

در مکتب رضای تو طفل تعلم است