Хоқониро ғами наву дарди куҳан

خاقانی را غم نو و درد کُهُن

Оварад бад-ӣни як нафас ва ним сухан

آورد بدین یک نفس و نیم سُخُن

То ман ба ту зиндаам ба дил кас накунам

تا من به تو زنده‌ام به دل کس نکُنم

Чун ман рафтам ту ҳарчӣ хоҳӣ мекун

چون من رفتم تو هرچه خواهی می‌کُن