Бояд ки боис бар тأҳли ду чиз буд ҳифзи молу талаби насл , на доъияи шаҳват ё ғаразии дигар аз ағроз .

باید که باعث بر تأهل دو چیز بود حفظ مال و طلب نسل، نه داعیه شهوت یا غرضی دیگر از اغراض.

Ва зани солеҳи шарики мард буд дар молу қасим ӯ дар кадхудоеу тадбири манзилу нойиб ӯ дар вақти ғайбат ,у беҳтарини занони занӣ буд ки ба ақлу диёнату иффату Фтнту ҳаёу риққати дилу тўдду кӯтоҳи забонӣу тоъати шавҳару базли нафас дар хизмат ӯу эсори ризоӣ ӯу виқору ҳайбат , наздики аҳли хеш , мтҳлӣ буд , ва ақим набӯд , ва бар тартиби манзилу тақдири нигоҳи доштан дар инфоқи воқиф ва қодир бошад , ва ба мҷомлаҳу мадороту хўшхўӣии сабаби мؤонсту тасаллии ҳамӯаму ҷилои аҳзон шавҳар гардад .

و زن صالح شریک مرد بود در مال و قسیم او در کدخدایی و تدبیر منزل و نایب او در وقت غیبت، و بهترین زنان زنی بود که به عقل و دیانت و عفت و فطنت و حیا و رقت دل و تودد و کوتاه زبانی و طاعت شوهر و بذل نفس در خدمت او و ایثار رضای او و وقار و هیبت، نزدیک اهل خویش، متحلی بود، و عقیم نبود، و بر ترتیب منزل و تقدیر نگاه داشتن در انفاق واقف و قادر باشد، و به مجامله و مدارات و خوشخوئی سبب مؤانست و تسلی هموم و جلای احزان شوهر گردد.

Ва зани озод аз бандаи беҳтар , чаҳ аштмоли он бар тأлФи бегонагону слти арҳому астзҳор ба ақрабоу истимолати аъдоу муовинату мазоҳират дар асбоби маошу эҳтироз аз дноءт дар мушорикат ва дар наслу ақаби бештар ;у зани бикр аз ғайри бикри беҳтар , чаҳ ба қабули адабу мшоклти шавҳар дар халқу одату инқиёду мтоўът ӯ наздиктар , ва агар бо вуҷӯди ин авсоф ба ҳаляти ҷамолу насабу сирват мтҳлӣ бошад мстҷмъи анвоъи маҳосин буд ва барон мазидӣ сӯрат набандад .

و زن آزاد از بنده بهتر، چه اشتمال آن بر تألف بیگانگان و صلت ارحام و استظهار به اقربا و استمالت اعدا و معاونت و مظاهرت در اسباب معاش و احتراز از دناءت در مشارکت و در نسل و عقب بیشتر؛ و زن بکر از غیر بکر بهتر، چه به قبول ادب و مشاکلت شوهر در خلق و عادت و انقیاد و مطاوعت او نزدیکتر، و اگر با وجود این اوصاف به حلیت جمال و نسب و ثروت متحلی باشد مستجمع انواع محاسن بود و بران مزیدی صورت نبندد.

Аммо агар баъзе аз ин хисол мафқуд шавад бояд ки ақлу иффату ҳаё албата мавҷӯд буд , чаҳ эсори ҷамолу насабу сирват бар ин се хислати мстдъии тъбу ътбу ихтилоли умӯри дайн ва дунё бошад ; ва бояд ки ҷамоли зан боис набошад бар хутба ӯ , чаҳ ҷамол бо иффати камтар муқорин уфтад , ба сабаби онкии зани Ҷамиларо роғибу толиб бисёр бошад ,у заъфи уқули эшон монеъу возъ инқиёд набӯд то бар Фзоиҳ иқдом кунанд ,у ғояти хутбаи эшон ё беҳамиятӣу сабр бар Фзиҳт буд , ки бар шақовати ду ҷаҳонӣ муштамил бошад , ё итлофи молу муруввату мқосоти аснофи аҳзону ҳамӯам . Пас бояд ки аз ҷамол бар эътидоли бенят ақтсор кунад , ва дар он боб низ дақиқаи иқтисод мръӣ дорад .

اما اگر بعضی از این خصال مفقود شود باید که عقل و عفت و حیا البته موجود بود، چه ایثار جمال و نسب و ثروت بر این سه خصلت مستدعی تعب و عطب و اختلال امور دین و دنیا باشد؛ و باید که جمال زن باعث نباشد بر خطبه او، چه جمال با عفت کمتر مقارن افتد، به سبب آنکه زن جمیله را راغب و طالب بسیار باشد، و ضعف عقول ایشان مانع و وازع انقیاد نبود تا بر فضایح اقدام کنند، و غایت خطبه ایشان یا بی حمیتی و صبر بر فضیحت بود، که بر شقاوت دو جهانی مشتمل باشد، یا اتلاف مال و مروت و مقاسات اصناف احزان و هموم. پس باید که از جمال بر اعتدال بنیت اقتصار کند، و در آن باب نیز دقیقه اقتصاد مرعی دارد.

Ва ҳамчунин бояд ки моли зани муқтазии рағбати намӯдан бадв нагардад , чаҳ моли занони мстдъии истилоу тасаллуту истихдому тафаввуқ эшон бошад , ва чун шавҳар дар моли зан тасарруф кунад зан ӯро ба манзалати хдмтгорӣу муовинии шимурд , ва ӯро вазнӣ ва вақъӣ наниҳад ,у анткоси мутлақ лозим ояд то ба фасоди умӯри манзил ва тъиш бозгардад .

و همچنین باید که مال زن مقتضی رغبت نمودن بدو نگردد، چه مال زنان مستدعی استیلا و تسلط و استخدام و تفوق ایشان باشد، و چون شوهر در مال زن تصرف کند زن او را به منزلت خدمتگاری و معاونی شمرد، و او را وزنی و وقعی ننهد، و انتکاس مطلق لازم آید تا به فساد امور منزل و تعیش بازگردد.

Ва чун уқдаи мўослти миёни шавҳару зан ҳосил шавад сиблати шавҳар дар сиёсати зани се чиз буд : аввали ҳайбат ,у дувуми каромат ,у сими шуғли хотир .

و چون عقده مواصلت میان شوهر و زن حاصل شود سبیل شوهر در سیاست زن سه چیز بود: اول هیبت، و دوم کرامت، و سیم شغل خاطر.

Аммо ҳайбати он буд ки хештанро дар чашми зан маҳиб дорад то дар амтсоли овомир ва навоҳӣ ӯ эҳмол ҷоиз нашимурд , ва ин бузургтарин шароити сиёсати аҳл буд , чаҳ агар ихлолии бад-ӣни шарт роҳ ёбад занро дар мтобъти ҳавоу муроди хеши тариқӣ кушода шавад , ва барон ақтсор накунад балки шавҳарро дар тоъати худ ораду всилти муродот худ созад , ва ба тасхиру истихдом ӯ матолиби худ ҳосил кунад , пас омир маъмур шаваду мутӣъи матоъу мудаббири мудаббир ;у ғояти ин ҳоли ҳусӯли айбу ору мазаммату дамор ҳар ду бошад , ва чандон Фзоиҳу шноиъ ҳодис шавад ки онро талофӣу тадорук сӯрат набандад .

اما هیبت آن بود که خویشتن را در چشم زن مهیب دارد تا در امتثال اوامر و نواهی او اهمال جایز نشمرد، و این بزرگترین شرایط سیاست اهل بود، چه اگر اخلالی بدین شرط راه یابد زن را در متابعت هوا و مراد خویش طریقی گشاده شود، و بران اقتصار نکند بلکه شوهر را در طاعت خود آرد و وسیلت مرادات خود سازد، و به تسخیر و استخدام او مطالب خود حاصل کند، پس آمر مأمور شود و مطیع مطاع و مدبر مدبر؛ و غایت این حال حصول عیب و عار و مذمت و دمار هر دو باشد، و چندان فضایح و شنایع حادث شود که آن را تلافی و تدارک صورت نبندد.

Ва аммо каромати он буд ки занро макрам дорад ба чизҳое ки мстдъии муҳаббату шафқат буд , то чун аз заволи он ҳол мстшър бошад ба ҳасани иҳтимоми умӯри манзилу мтоўъти шавҳарро талаққӣ кунаду низоми матлӯб ҳосил шавад . Ва аснофи каромот дар ин боби шаш чиз бошад :

و اما کرامت آن بود که زن را مکرم دارد به چیزهایی که مستدعی محبت و شفقت بود، تا چون از زوال آن حال مستشعر باشد به حسن اهتمام امور منزل و مطاوعت شوهر را تلقی کند و نظام مطلوب حاصل شود. و اصناف کرامات در این باب شش چیز باشد:

Аввали онкӣ ӯро дар ҳиأтӣ ҷамил дорад ,у дувуми онкӣ дар стару ҳиҷоб ӯ аз ғайри маҳорими маболиғати азими намояд , ва чунон созад ки бар осору шамоилу овоз ӯ ҳеҷ бегонаро вуқуф науфтад ,у сими онкӣ дар авоили асбоби кадхудое бо ӯ машварат кунад ба шарти онкӣ ӯро дар мтоўъти худ тамаъи ниФгнд ,у чаҳоруми онкии даст ӯ дар тасарруфи ақўот бар ваҷҳи маслиҳати манзилу истеъмоли хадам дар муҳимот мутлақ дорад ,у панҷуми онкӣ бо хуишону аҳли байт ӯ слт раҳм кунаду дақоиқи таъовуну тазоҳурро риоят воҷиб донад ,у шашуми онкӣ чун асари салоҳияту шойистагӣ эҳсос кунад зании дигарро бар ӯ эсор накунад ва агарчӣ ба ҷамолу молу насабу аҳли байти азу шарифтар бошад , чаҳ ғайритӣ ки дар сбоиъи занони мркўз буд , бо нуқсони ақл , эшонро бар қбоиҳу Фзоиҳу дигари афъолӣ ки мӯҷиби фасоди манзилу сӯъи мушорикату нохушии айшу адам низом бошад боис гардад ,у ҷузи мулӯкро ки ғарази эшон аз тأҳли талаби наслу ақаб бисёр буд ,у занон дар хизмати эшон ба мсобт бандагон бошанд , дар ин маънӣ рухсат надодаанд , ва эшонро низ эҳтирози أўлӣ буд , чаҳ мард дар манзил монанди дил бошад дар бадан ,у чунонкии як дили манбаи ҳаёти ду бадани натавонад буд як мардро танзими ду манзил муяссар нашавад .

اول آنکه او را در هیأتی جمیل دارد، و دوم آنکه در ستر و حجاب او از غیر محارم مبالغت عظیم نماید، و چنان سازد که بر آثار و شمایل و آواز او هیچ بیگانه را وقوف نیفتد، و سیم آنکه در اوایل اسباب کدخدایی با او مشورت کند به شرط آنکه او را در مطاوعت خود طمع نیفگند، و چهارم آنکه دست او در تصرف اقوات بر وجه مصلحت منزل و استعمال خدم در مهمات مطلق دارد، و پنجم آنکه با خویشان و اهل بیت او صلت رحم کند و دقایق تعاون و تظاهر را رعایت واجب داند، و ششم آنکه چون اثر صلاحیت و شایستگی احساس کند زنی دیگر را بر او ایثار نکند و اگرچه به جمال و مال و نسب و اهل بیت ازو شریفتر باشد، چه غیرتی که در صبایع زنان مرکوز بود، با نقصان عقل، ایشان را بر قبایح و فضایح و دیگر افعالی که موجب فساد منزل و سوء مشارکت و ناخوشی عیش و عدم نظام باشد باعث گردد، و جز ملوک را که غرض ایشان از تأهل طلب نسل و عقب بسیار بود، و زنان در خدمت ایشان به مثابت بندگان باشند، در این معنی رخصت نداده اند، و ایشان را نیز احتراز أولی بود، چه مرد در منزل مانند دل باشد در بدن، و چنانکه یک دل منبع حیات دو بدن نتواند بود یک مرد را تنظیم دو منزل میسر نشود.

Ва аммо шуғли хотири он буд ки хотири зани пайваста ба такаффули муҳимоти манзилу назар дар масолеҳи ону қиём бидонча муқтазии низоми маишат буд машғӯл дорад , чаҳ нафаси инсонӣ бар таътил сабр накунад ,у фароғат аз заруриёти иқтизоӣ назар кунад дар ғайри заруриёт , пас агар зан аз тартиби манзилу тарбияти авлоду тафаққуди масолеҳи хадам фориғ бошад ҳиммат бар чизҳое ки муқтазии халали манзил буд мқсўр гирданд , ва ба хурӯҷу зинати бакори доштан аз ҷиҳати хурӯҷ ва рафтан ба назораҳоу назар кардан ба мардони бегона машғӯл шавад , то ҳам умӯри манзил мухтал гардад ва ҳам шавҳарро дар чашм ӯ вақъӣ ва ҳайбатӣ бинмоанд , балки чун мардони дигарро бинад ӯро ҳақиру мстсғри шимурд ва ҳам дар иқдом бар қбоиҳ далерӣ ёбад , ва ҳам роғибонро бар талаби худ тҳриз кунад , то оқибати он баъд аз ихтилоли маишату зҳоби муруввату ҳусӯли Фзиҳти ҳалоку шақовати ду ҷаҳонӣ буд .

و اما شغل خاطر آن بود که خاطر زن پیوسته به تکفل مهمات منزل و نظر در مصالح آن و قیام بدانچه مقتضی نظام معیشت بود مشغول دارد، چه نفس انسانی بر تعطیل صبر نکند، و فراغت از ضروریات اقتضای نظر کند در غیر ضروریات، پس اگر زن از ترتیب منزل و تربیت اولاد و تفقد مصالح خدم فارغ باشد همت بر چیزهایی که مقتضی خلل منزل بود مقصور گرداند، و به خروج و زینت بکار داشتن از جهت خروج و رفتن به نظاره ها و نظر کردن به مردان بیگانه مشغول شود، تا هم امور منزل مختل گردد و هم شوهر را در چشم او وقعی و هیبتی بنماند، بلکه چون مردان دیگر را بیند او را حقیر و مستصغر شمرد و هم در اقدام بر قبایح دلیری یابد، و هم راغبان را بر طلب خود تحریض کند، تا عاقبت آن بعد از اختلال معیشت و ذهاب مروت و حصول فضیحت هلاک و شقاوت دو جهانی بود.

Ва бояд ки шавҳар эҳтироз кунад дар боби сиёсати зан аз се чиз : аввал аз фарти муҳаббати зан ки бо вуҷӯди он истилои зану эсори ҳавоӣ ӯ бар масолеҳи худ лозим ояд , ва агар ба меҳнати муҳаббат ӯ мубтало шавад азу пӯшида дорад , ва чунон созад ки албата воқиф нашавад , пас агар натавонад ки хештанро нигоҳ дорад алоҷҳое ки дар боби ишқ фармӯдаанд истеъмол бояд кард ва ба ҳеҷ ҳол барон мақом нанамуд , чаҳ ин офати иқтизои фасодҳои мазкӯр кунад ;у дувуми онкӣ дар масолеҳи куллӣ бо зан мушовират накунад , ва албата ӯро бар асрори худ вуқуфи надиҳад ,у миқдори молу мояи азу пӯшида дорад , чаҳ ройҳои носавобу нуқсони тмиизи эшон дар ин боби мстдъии офот бисёр буд ;у сими онкии занро аз млоҳӣу назар ба аҷонибу истимоъи ҳикоёти мардону заноне ки бад-ӣни афъол мавсӯм бошанд боз дорад , ва албата роҳи он бози надиҳад , чаҳ ин маъонии муқтазии фасодҳои азим бошад ва аз ҳамаи табоҳ тар маҷоласт перзаноне буд ки ба маҳофили мардон расида бошанду ҳикоёти он боз гӯйанд .

و باید که شوهر احتراز کند در باب سیاست زن از سه چیز: اول از فرط محبت زن که با وجود آن استیلای زن و ایثار هوای او بر مصالح خود لازم آید، و اگر به محنت محبت او مبتلا شود ازو پوشیده دارد، و چنان سازد که البته واقف نشود، پس اگر نتواند که خویشتن را نگاه دارد علاجهایی که در باب عشق فرموده اند استعمال باید کرد و به هیچ حال بران مقام ننمود، چه این آفت اقتضای فسادهای مذکور کند؛ و دوم آنکه در مصالح کلی با زن مشاورت نکند، و البته او را بر اسرار خود وقوف ندهد، و مقدار مال و مایه ازو پوشیده دارد، چه رایهای ناصواب و نقصان تمییز ایشان در این باب مستدعی آفات بسیار بود؛ و سیم آنکه زن را از ملاهی و نظر به اجانب و استماع حکایات مردان و زنانی که بدین افعال موسوم باشند باز دارد، و البته راه آن باز ندهد، چه این معانی مقتضی فسادهای عظیم باشد و از همه تباه تر مجالست پیرزنانی بود که به محافل مردان رسیده باشند و حکایات آن باز گویند.

Дар аҳодӣс омадааст ки занонро аз омухтани сурати Юсуфи манъ бояд кард ки истимоъи амсоли он қиссаи мӯҷиби инҳироф эшон бошад аз қонӯни иффат , ва аз шароби ҳам манъи куллӣ бояд кард чаҳ шароб , ва агарчӣ андак буд , сабаби вақоҳату ҳаяҷон шаҳват гардад , ва дар занони ҳеҷ хислати бадтар аз ин ду хислат набӯд .

در احادیث آمده است که زنان را از آموختن سورت یوسف منع باید کرد که استماع امثال آن قصه موجب انحراف ایشان باشد از قانون عفت، و از شراب هم منع کلی باید کرد چه شراب، و اگرچه اندک بود، سبب وقاحت و هیجان شهوت گردد، و در زنان هیچ خصلت بدتر از این دو خصلت نبود.

Ва сиблати занон дар тҳрии ризои шавҳарону вақъ афгандан худро дар чашми эшон панҷ чиз буд : аввали мулозимати иффат ,у дувуми изҳори кифоят ,у сими ҳайбати доштан аз эшон ,у чаҳоруми ҳасани тбълу эҳтироз аз ншўз ,у панҷуми қиллати итобу мҷомлаҳ дар ғайрат . Ва ҳукамо гуфтаанд ки зани шоистаи ташаббуҳи намояд ба модарону дӯстону канизакон ,у зани бади ташаббуҳи намояд ба ҷабборону душманону дуздон .

و سبیل زنان در تحری رضای شوهران و وقع افگندن خود را در چشم ایشان پنج چیز بود: اول ملازمت عفت، و دوم اظهار کفایت، و سیم هیبت داشتن از ایشان، و چهارم حسن تبعل و احتراز از نشوز، و پنجم قلت عتاب و مجامله در غیرت. و حکما گفته اند که زن شایسته تشبه نماید به مادران و دوستان و کنیزکان، و زن بد تشبه نماید به جباران و دشمنان و دزدان.

Аммо ташаббуҳи зани шоиста ба модарони чунон буд ки қурбату ҳузур шавҳар хоҳаду ғайбат ӯро кора буду ранҷи худ дар тариқи ҳусӯли ризоӣ ӯ эҳтимол кунад , чаҳ модар бо фарзанди ҳамин тариқи супурд ; ва аммо ташаббуҳ ӯ ба дӯстони чунон буд ки бидонча шавҳар бадв диҳад қонеъ буд ва ӯро дар ончӣ азу боздораду бадви надиҳад маъзӯр донад ,у моли хеши азу дареғ надорад ва дар ахлоқ бо ӯ мувофиқати намояд ; ва аммо ташаббуҳ ӯ ба канизакони чунон буд ки монанди парасторони тзлли намояду хизмат бшрт кунад , ва бар тундхуеи шавҳар сабр кунад ва дар ифшои мадҳ ва стар айб ӯ кӯшад ,у неъмат ӯро шукри гузорад , ва дар ончии мувофиқи табъ ӯ набӯд бо шавҳар итоб накунад .

اما تشبه زن شایسته به مادران چنان بود که قربت و حضور شوهر خواهد و غیبت او را کاره بود و رنج خود در طریق حصول رضای او احتمال کند، چه مادر با فرزند همین طریق سپرد؛ و اما تشبه او به دوستان چنان بود که بدانچه شوهر بدو دهد قانع بود و او را در آنچه ازو بازدارد و بدو ندهد معذور داند، و مال خویش ازو دریغ ندارد و در اخلاق با او موافقت نماید؛ و اما تشبه او به کنیزکان چنان بود که مانند پرستاران تذلل نماید و خدمت بشرط کند، و بر تندخویی شوهر صبر کند و در افشای مدح و ستر عیب او کوشد، و نعمت او را شکر گزارد، و در آنچه موافق طبع او نبود با شوهر عتاب نکند.

Ва аммо ташаббуҳи зани ношоиста ба ҷабборони чунон буд ки Касалу таътил дӯст дорад , ва фӯҳш гуяду тҷнӣ бисёр наад ,у хашм бисёр гирад , ва аз ончии мӯҷиби хушнӯдӣу хашми шавҳар буд ғофил бошад ,у хадаму ҳошияро бисёр ранҷоанд ; ва аммо ташаббуҳ ӯ ба душманони чунон буд ки шавҳарро ҳақири шимурд , ва бо ӯ истихфоф кунаду дурушти хуии намояд ,у ҷҳўди эҳсон ӯ кунад ,у азу ҳақад гирад ва шикоят кунаду маъоӣиб ӯ бозгуед ; ва аммо ташаббуҳ ӯ ба дуздони чунон буд ки дар мол ӯ хиёнат кунад ва бе ҳоҷати азу савол кунад ,у эҳсон ӯ ҳақири шимурд ва дар ончии кораи он буд алҳоҳ кунад , ва ба дурӯғи дӯстии Фронмоиду нафъи худ бар нафъ ӯ эсор кунад .

و اما تشبه زن ناشایسته به جباران چنان بود که کسل و تعطیل دوست دارد، و فحش گوید و تجنی بسیار نهد، و خشم بسیار گیرد، و از آنچه موجب خشنودی و خشم شوهر بود غافل باشد، و خدم و حاشیه را بسیار رنجاند؛ و اما تشبه او به دشمنان چنان بود که شوهر را حقیر شمرد، و با او استخفاف کند و درشت خویی نماید، و جحود احسان او کند، و ازو حقد گیرد و شکایت کند و معایب او بازگوید؛ و اما تشبه او به دزدان چنان بود که در مال او خیانت کند و بی حاجت ازو سؤال کند، و احسان او حقیر شمرد و در آنچه کاره آن بود الحاح کند، و به دروغ دوستی فرانماید و نفع خود بر نفع او ایثار کند.

Ва касе ки ба зании ношоиста мубтало шавад тадбир ӯ талаб халос бошад азу , чаҳ муҷовирати зани бад аз муҷовирати сбоъу аФоъӣ бтар бошад .

و کسی که به زنی ناشایسته مبتلا شود تدبیر او طلب خلاص باشد ازو، چه مجاورت زن بد از مجاورت سباع و افاعی بتر باشد.

Ва агар халос мутааззир бошад чаҳор навъи ҳиялат дарон бакор бояд дошт :

و اگر خلاص متعذر باشد چهار نوع حیلت دران بکار باید داشت:

Аввали базли мол , чаҳ ҳифзи нафасу муруввату арзи беҳтар аз ҳифзи мол буд , ва агар молӣ бисёр сарф бояд карду хештани азуи бозхареди он молро ҳақир бояд шимурд ;у дувуми ншўзу бдхўиӣу ҳиҷрати мзоҷъ , бар ваҷҳе ки ба фасодӣ адо накунад ;у сими лтоӣФи ҳиял , монанди тҳризи ъҷоиз бар тнФир ӯу тарғиб ба шавҳарии дигар ,у рағбати намӯдан ба зоҳири бадв ва аз мФорқти або кардан , то бошад ки ӯро бар мФорқти ҳирсӣ падед ояд ,у фии алҷмлаҳи истеъмоли анвоъи мсомҳту мамониату тарғибу трҳиб ки мӯҷиби фурқат буд ;у чаҳорум , ва он баъд аз аҷз буд аз дигари тадбирҳо , онкӣ ӯро бигузораду сафарии давр ихтиёр кунад , ба шарти онкӣ ӯро монеъӣ аз иқдом бар Фзоиҳ насб карда бошад , то умед ӯ мунқатиъ шаваду мФорқт ихтиёр кунад .

اول بذل مال، چه حفظ نفس و مروت و عرض بهتر از حفظ مال بود، و اگر مالی بسیار صرف باید کرد و خویشتن ازو بازخرید آن مال را حقیر باید شمرد؛ و دوم نشوز و بدخویی و هجرت مضاجع، بر وجهی که به فسادی ادا نکند؛ و سیم لطائف حیل، مانند تحریض عجایز بر تنفیر او و ترغیب به شوهری دیگر، و رغبت نمودن به ظاهر بدو و از مفارقت ابا کردن، تا باشد که او را بر مفارقت حرصی پدید آید، و فی الجمله استعمال انواع مسامحت و ممانعت و ترغیب و ترهیب که موجب فرقت بود؛ و چهارم، و آن بعد از عجز بود از دیگر تدبیرها، آنکه او را بگذارد و سفری دور اختیار کند، به شرط آنکه او را مانعی از اقدام بر فضایح نصب کرده باشد، تا امید او منقطع شود و مفارقت اختیار کند.

Ва ҳукамоӣ араб гуфтаанд аз панҷ зани ҳазари воҷиб буд : аз ҳаннона ва аз манона ва аз анона ва аз кӣа алқФо ва аз хзроءи алдмн .

و حکمای عرب گفته اند از پنج زن حذر واجب بود: از حنانه و از منانه و از انانه و از کیه القفا و از خضراء الدمن.

Аммо ҳаннонаи занӣ буд ки ӯро фарзандон буванд аз шавҳарии дигару пайваста ба моли ин шавҳар бар эшон меҳрбонӣ май намояд ; ва аммо манона занӣ буд мутамаввила ки ба моли худ бар шавҳари миннат наад ; ва аммо анонаи занӣ буд ки пештар аз ин шавҳар , ҳоле беҳтар дошта бошад , ё шавҳарии бузургтар дида ,у пайваста аз ин ҳолу шавҳари бошикоят ва анин буд ; ва аммо кӣа алқФои занӣ буд ғайри афифа , ки шавҳар ӯ аз ҳар маҳфил ки ғоиб шавад мардумон ба зикр ӯ доғӣ бар қафои он мард ниҳанд ; ва аммо ҳзроءи алдмни занӣ буд Ҷамила аз аслии бад ва ӯро мушобеҳат кардаанд ба сабзаи мзобл .

اما حنانه زنی بود که او را فرزندان بوند از شوهری دیگر و پیوسته به مال این شوهر بر ایشان مهربانی می نماید؛ و اما منانه زنی بود متموله که به مال خود بر شوهر منت نهد؛ و اما انانه زنی بود که پیشتر از این شوهر، حالی بهتر داشته باشد، یا شوهری بزرگتر دیده، و پیوسته از این حال و شوهر باشکایت و انین بود؛ و اما کیه القفا زنی بود غیر عفیفه، که شوهر او از هر محفل که غایب شود مردمان به ذکر او داغی بر قفای آن مرد نهند؛ و اما حضراء الدمن زنی بود جمیله از اصلی بد و او را مشابهت کرده اند به سبزه مزابل.

Ва касе ки ба шароити сиёсати занони қиём натавонад намӯд أўлии он буд ки ъзб бошад ,у доман аз млобсти умӯр эшон кашида дорад , чаҳ фасоди мхолтти занон ба сӯъи интизоми мсттбъи офоти номутаноҳӣ буд , ки яке азон қасди зан буд ба ҳалокат ӯ ё қасди дайгарӣ аз ҷиҳати зан . Валлоҳи алмўФқу алмъин .

و کسی که به شرایط سیاست زنان قیام نتواند نمود أولی آن بود که عزب باشد، و دامن از ملابست امور ایشان کشیده دارد، چه فساد مخالطت زنان به سوء انتظام مستتبع آفات نامتناهی بود، که یکی ازان قصد زن بود به هلاکت او یا قصد دیگری از جهت زن. والله الموفق و المعین.