Чун марои дида бар он оташ рухсор уфтад

چون مرا دیده بر آن آتش رخسار افتد

Оташам бар дили пари хӯни ҷигар хор уфтад

آتشم بر دل پر خون جگر خوار افتد

Макун инкори ман эй хоҷаи гарм кор афтод

مکن انکار من ای خواجه گرم کار افتاد

Зонк маъзӯр буд ҳар ки дар ин кор уфтад

زانک معذور بود هر که در این کار افتد

Бар ман хаста мазан тири маломат бисёр

بر من خسته مزن تیر ملامت بسیار

Ки дарин манзили азин воқеа бисёр уфтад

که درین منزل ازین واقعه بسیار افتد

Гар чу Фарҳоди зи мижгони гуҳари афшони гирдам

گر چو فرهاد ز مژگان گهر افشان گردم

эй басои лаъл ки дар доман кҳсор уфтад

ای بسا لعل که در دامن کهسار افتد

Вар чу Мансури зи ман бонги ано алҳақ хезад

ور چو منصور ز من بانگ انا الحق خیزد

Оташам аз ҷигари сӯхта дар дор уфтад

آتشم از جگر سوخته در دار افتد

Чун биёади хати сабзи ту бар орми нафасӣ

چون بیاد خط سبز تو بر آرم نفسی

Дӯдам аз синаи барин парда ӣ зангор уфтад

دودم از سینه برین پرده ی زنگار افتد

Ҳар дам аз орзӯии гӯшаи чашмати сармаст

هر دم از آرزوی گوشه چشمت سرمست

Зоҳидӣ гӯша нишин бар дар хумор уфтад

زاهدی گوشه نشین بر در خمار افتد

Гар баради боди сабои накҳати зулф ту бичин

گر برد باد صبا نکهت زلف تو بچین

Хӯни дил дар ҷигари нофа ӣ тотор уфтад

خون دل در جگر نافه ی تاتار افتد

Пеши он наргиси бемори бимиради хоҷу

پیش آن نرگس بیمار بمیرد خواجو

Агар дида бар он наргис бемор уфтад

اگرش دیده بر آن نرگس بیمار افتد