Чун кӯтаҳаст дастам аз он гесуии дароз

چون کوتهست دستم از آن گیسوی دراز

Зини пас ману хаёлаш ва шабҳои дербоз

زین پس من و خیالش و شبهای دیرباز

Имрӯз дар ҷаҳони бнёзсти нози мо

امروز در جهان بنیازست ناز ما

Ва ӯ аз ниёзи фориғ ва аз ноз бе ниёз

و او از نیاز فارغ و از ناز بی نیاز

Ушшоқро агар баҳрам раҳ наме диҳанд

عشاق را اگر بحرم ره نمی دهند

Аз раҳ чр баранд боўозаҳ ӣ ҳиҷоз

از ره چر برند بآوازه ی حجاز

Маҳмӯд агар чунонк мусаххар кунад ду кун

محمود اگر چنانک مسخر کند دو کون

Набӯд заҳри ду куни муродаши биҷузи Аёз

نبود زهر دو کون مرادش بجز ایاز

Рӯи ишқро бичишам хиради байн ки зоҳираст

رو عشق را بچشم خرد بین که ظاهرست

Дар мъниши ҳақиқат ва дар сӯраташи муҷоз

در معنیش حقیقت و در صورتش مجاز

эй равад чанги зан ки чу авдам бсухтӣ

ای رود چنگ زن که چو عودم بسوختی

Чун сӯхтии дилами нафасӣ бо дилам бисоз

چون سوختی دلم نفسی با دلم بساز

Дар доми зулф сар зада ?ути мурғи ҷони ман

در دام زلف سر زده ات مرغ جان من

Ҳамчун кбўтрист ки уфтад бчнги боз

همچون کبوتریست که افتد بچنگ باز

Сарви сеӣ ки ҳаст шабу рӯз дар қиём

سرو سهی که هست شب و روز در قیام

Чун қоматат бидид бар ӯ фарз шуд намоз

چون قامتت بدید بر او فرض شد نماز

Хоҷуи назари ббъд масофат макун ки нест

خواجو نظر ببعد مسافت مکن که نیست

Роҳи умед бар қадами раҳравони дароз

راه امید بر قدم رهروان دراز