Боғбон гӯ бирав мпимо каз гул

باغبان گو برو مپیما کز گل

Бидам сарди саҳар боз наёяд булбул

بدم سرد سحر باز نیاید بلبل

Ҷбдои бода ӣ гулранги бҳнгоми сабӯҳ

جبدّا باده ی گلرنگ بهنگام صبوح

Аз кафи сарви қадии глрхи мишкӣни кокул

از کف سرو قدی گلرخ مشکین کاکل

Дар баҳорон ки расонади хабари Кебеки дарӣ

در بهاران که رساند خبر کبک دری

Биҷуз аз боди баҳории бадари харгаҳ ӣ гул

بجز از باد بهاری بدر خرگه ی گل

Бингар аз нола ӣ шабгири ману нағма ӣ мурғ

بنگر از ناله ی شبگیر من و نغمه ی مرغ

Дашти пари замзамау тарафи чамани пари ғулғул

دشت پر زمزمه و طرف چمن پر غلغل

Гар сабои силсила бар об наад фасли рабиъ

گر صبا سلسله بر آب نهد فصل ربیع

Аз чаҳ бар гардани қамарӣ буд аз ғолияи ғул

از چه بر گردن قمری بود از غالیه غل

Боди наврӯз чу бархест ниёзанд нишаст

باد نوروز چو برخاست نیازند نشست

Булбулон бегулу мисатони сабӯҳӣ бе мл

بلبلان بی گل و مستان صبوحی بی مل

Мутриби он лаҳза ки оҳанг фурӯ дошт кунад

مطرب آن لحظه که آهنگ فرو داشت کند

Занадаш булбулаи гулбонг ки қул қул қул қул

زندش بلبله گلبانگ که قل قل قل قل

эй зи бодоми ту дар айни хиҷолати наргис

ای ز بادام تو در عین خجالت نرگس

Ваии зи гесуии ту дар ҳалқа ӣ савдои сунбул

وی ز گیسوی تو در حلقه ی سودا سنبل

Он сари зулфи қмрсои шаби осоро байн

آن سر زلف قمرسای شب آسا را بین

Ҳамчуи зоғӣ ки занад дар маи тобони чнгл

همچو زاغی که زند در مه تابان چنگل

Ҳар чаҳ хубони ҷҳонро ба длороӣии барад

هر چه خوبان جهانرا به دلارائی برد

Ҷузв буд он ҳамау ҳасани ҷаҳонгири таваккул

جزو بود آن همه و حسن جهانگیر توکُل

Даст гиред ки хоҷу ки дилаш рафт баравад

دست گیرید که خواجو که دلش رفت برود

Бориши афтода ва гаштаст асири сари пул

بارش افتاده و گشتست اسیر سر پل