Зулоли машрабам аз лафз обдор худаст

زلال مشربم از لفظ آبدار خودست

Нисори гавҳарам аз калак дар нисор худаст

نثار گوهرم از کلک دُر نثار خودست

Ман арча банда ӣ шоҳами амири хўштнм

من ارچه بنده ی شاهم امیر خوشتنم

Ки ҳар ки фарз кунӣ шоҳ ва шаҳриёр худаст

که هر که فرض کنی شاه و شهریار خودست

Агар ҳадиси мулӯк аз забони теғ буд

اگر حدیث ملوک از زبان تیغ بود

Марои зи теғи забони сухан гузор худаст

مرا ز تیغ زبان سخن گزار خودست

Назари бқлт молам макун ки нозаши ман

نظر بقلّت مالم مکن که نازش من

Бмтмъи назару табъи кон ясор худаст

بمطمع نظر و طبع کان یسار خودست

Туами бҳичи шуморӣ вале биҳамдиллоҳ

توام بهیچ شماری ولی بحمدالله

Ки фахри ман бкмолот бишмор худаст

که فخر من بکمالات بیشمار خودست

Чу ҳаст малики қаноати диёри мأлўФм

چو هست ملک قناعت دیار مألوفم

Аннани азмам аз онру сӯй диёр худаст

عنان عزمم از آنرو سوی دیار خودست

зи чархи сифла чаҳ боди маро ки номи баланд

ز چرخ سفله چه باد مرا که نام بلند

зи ҳасани мухбиру фарҳанг номдор худаст

ز حسن مخبر و فرهنگ نامدار خودست

Чаро биорӣ ҳар кас таваққуъам бошад

چرا بیاری هر کس توقعم باشد

Ки ҳар ки ҳаст дарин рӯзгор ёр худаст

که هر که هست درین روزگار یار خودست

Ҷаҳон агарчӣ маро бар қарор худ нагузошт

جهان اگرچه مرا بر قرار خود نگذاشت

Гумон мабар ки ҷаҳон низ барқарор худаст

گمان مبر که جهان نیز برقرار خودست

Агар дар оташи сӯзони рӯм дуруст оем

اگر در آتش سوزان روم درست آیم

Ки нақди ман баҳамаи ҳол бар айёр худаст

که نقد من بهمه حال بر عیار خودست

Чаҳ нисбатам ббзргон кунӣ ки мансаби ман

چه نسبتم ببزرگان کنی که منصب من

БнФси номӣу ном бузургвор худаст

بنفس نامی و نام بزرگوار خودست

Марои зи баҳр чаҳ бар дил буд ғубор касе

مرا ز بهر چه بر دل بود غبار کسی

Ки гирди хотир ҳар каси з раҳгузор худаст

که گرد خاطر هر کس ز رهگذار خودست

Чаро шикоят аз абноӣ рӯзгор кунам

چرا شکایت از ابنای روزگار کنم

Ки меҳнати ҳама аз даст рӯзгор худаст

که محنت همه از دست روزگار خودست

Бохтёри зи шодӣ ҷудо нашуд хоҷу

باختیار ز شادی جدا نشد خواجو

Чаҳ Бахтиёр касе кӯ бохтёр худаст

چه بختیار کسی کو باختیار خودست