зи лаълами соғарӣ дар даҳ ки чун чашми ту сармастам

ز لعلم ساغری در ده که چون چشم تو سرمستم

Ва гар гӯям ки чун зулфат парешон нестам ҳастам

و گر گویم که چون زلفت پریشان نیستم هستم

Кунун каз пой май уфтами зи мадҳушӣу сармастӣ

کنون کز پای می افتم ز مدهوشی و سرمستی

Биҷузи соғар гҷо гирад касе аз ҳамдамони дастам

بجز ساغر گجا گیرد کسی از همدمان دستم

Агар мисатони маҷлисро риоят мекунӣ соқӣ

اگر مستان مجلس را رعایت می کنی ساقی

Азин пас бода ӣ софии бсўФии даҳ ки ман мастам

ازین پس باده ی صافی بصوفی ده که من مستم

Манеҳ паймонаро аз даст агар бо май сиррии дорӣ

منه پیمانه را از دست اگر با می سری داری

Ки ман якбора пимонро гирифтам ҷом ва бишикастам

که من یکباره پیمانرا گرفتم جام و بشکستم

Марези оби рухам чун ман бамии оби вараъи барадам

مریز آب رخم چون من بمی آب ورع بردم

зи ман мгсл ки аз мастии зи худ пайванди бигусастам

ز من مگسل که از مستی ز خود پیوند بگسستم

Агар ман далқ аз рқро бамии шастам аҷаб набӯд

اگر من دلق از رق را بمی شستم عجب نبود

Ки даст аз динӣу уқбои бхўноби қадаҳи шастам

که دست از دینی و عقبی بخوناب قدح شستم

Чаҳ Фрмоӣӣ ки аз ҳастӣ тамаъ бар кун ки баркандам

چه فرمائی که از هستی طمع بر کن که برکندم

Чаро гўӣӣ ки то ҳастӣ бағам биншин ки бинишастам

چرا گوئی که تا هستی بغم بنشین که بنشستم

Асир хештан будам ки сайди кас наме гаштам

اسیر خویشتن بودم که صید کس نمی گشتم

Чу дар қайди ту афтодами зи банди хештани рустам

چو در قید تو افتادم ز بند خویشتن رستم

Мабар обам агар гаштам чу моҳии сайди ин дарё

مبر آبم اگر گشتم چو ماهی صید این دریا

Ки сад чун ман бдоми орад касе кӯ мекашад шастам

که صد چون من بدام آرد کسی کو می کشد شستم

Хаёли абрӯяти пайваста дар гӯш дилам гуяд

خیال ابرویت پیوسته در گوش دلم گوید

Казон чун моҳи нави гаштам ки дар хуршеди пайвастам

کزان چون ماه نو گشتم که در خورشید پیوستم

Чу бод аз пеш ман магзар вагар ҷони хоҳӣ аз хоҷу

چو باد از پیش من مگذر و گر جان خواهی از خواجو

Ишорат кун ки ҳам дар дами бадаст бод бифиристам

اشارت کن که هم در دم بدست باد بفرستم