Насими субҳ каз бӯяши машом ҷон шавад мишкӣн

نسیم صبح کز بویش مشام جان شود مشکین

Магар ҳар шаб гузар дорад бар он гесуии машки огӣн

مگر هر شب گذر دارد بر آن گیسوی مشک آگین

Агар дар боғи бхромди сеӣ сарв саман бӯем

اگر در باغ بخرامد سهی سرو سمن بویم

Хилоиқро гумон уфтад ки фирдавсасту ҳўролъин

خلایق را گمان افتد که فردوسست و حورالعین

Чу он ҷодӯии бемораш ки хӯн хӯрдан буд кораш

چو آن جادوی بیمارش که خون خوردن بود کارش

Надидам нотавониро камони пайваста бар болин

ندیدم ناتوانی را کمان پیوسته بر بالین

Марогар длстон набӯд ҳавоӣ гулистон набӯд

مرا گر دلستان نبود هوای گلستان نبود

Ки бе виси парии пайкари зи гули фориғ буд ромин

که بی ویس پری پیکر ز گل فارغ بود رامین

Табибам сабр фармоед вале кӣ сӯдманд ояд

طبیبم صبر فرماید ولی کی سودمند آید

Ки чун Фарҳод мемеРом бтлхӣ аз ғами ширин

که چون فرهاد می میرم بتلخی از غم شیرین

Чу он хуршеди тобонрои буқати субҳи ёди орм

چو آن خورشید تابانرا بوقت صبح یاد آرم

зи чашми ахтар афшонам биафтад руста ӣ парвин

ز چشم اختر افشانم بیفتد رسته ی پروین

магӯӣ аз бӯстони ёро ки давр аз дӯстони мо ро

مگوی از بوستان یارا که دور از دوستان ما را

На пурвой чаман бошад на барги лолау насрин

نه پروای چمن باشد نه برگ لاله و نسرین

Чаро бар гирдам аз ёрон ки дар дайни вафодорон

چرا بر گردم از یاران که در دین وفاداران

Хилоф дӯстон куфрасту меҳри дӯстон аз дайн

خلاف دوستان کفرست و مهر دوستان از دین

Куҷо ҳамчун ту дарвешии бўсл шаҳ расад хоҷу

کجا همچون تو درویشی بوصل شه رسد خواجو

Ки натавонад шудани ҳаргизи магаси ҳамбозии шоҳин

که نتواند شدن هرگز مگس همبازی شاهین