Он иди некӯон бадар омад баъӣди гоҳ

آن عید نیکوان بدر آمد بعید گاه

Тобандаи рух чу рӯзи сипед аз шаби сиёҳ

تابنده رخ چو روز سپید از شب سیاه

Монанди бод мешуд ва мекард дмбдм

مانند باد می شد و می کرد دمبدم

Дар об « равад » мардумаки чашми ман шиноа

در آب «رود» مردمک چشم من شناه

ӯ боди пои ронда ва мо дода дили ббод

او باد پای رانده و ما داده دل بباد

ӯ роҳи баргирифта ва мо гашта хоки роҳ

او راه برگرفته و ما گشته خاک راه

Будӣ ду ҳафта каз бар ман давр гашта буд

بودی دو هفته کز بر من دور گشته بود

Баъд аз ду ҳафтаи ёФтмш чун ду ҳафтаи моҳ

بعد از دو هفته یافتمش چون دو هفته ماه

Фориғи зи оби чашми асирони дардманд

فارغ ز آب چشم اسیران دردمند

Вимн задуд оҳ фақирон дод хоҳ

ویمن زدود آه فقیران داد خواه

Аз хати сабз ӯ шудаи чашми умеди ман

از خط سبز او شده چشم امید من

Чун чашми осӣони сияҳ аз нома ӣ гуноҳ

چون چشم عاصیان سیه از نامه ی گناه

Ман ҳамчуи субҳ чок зада ҷайби перҳан

من همچو صبح چاک زده جیب پیرهن

ӯро чу офтоби здибои чини қабоа

او را چو آفتاب زدیبای چین قباه

Ман дар гумон ки моҳ навост онки бинмш

من در گمان که ماه نواست آنک بینمش

Бартарафи ҷабҳа ӣ ё хами он абрӯии ду тоа

برطرف جبهه ی یا خم آن ابروی دو تاه

Чун ташнаи кӯ назар кунад аз давр дар зулол

چون تشنه کو نظر کند از دور در زلال

намекард чашмам аз сари ҳасрати дарунгоҳ

می کرد چشمم از سر حسرت درونگاه

Ногуҳ дар он миёна бхўоҷў расед ва гуфт

ناگه در آن میانه بخواجو رسید و گفت

Каз иди гуҳ кунун ки рухи ореи бхонгоаҳ

کز عید گه کنون که رخ آری بخانگاه

Бояд ки қитъа ӣӣ банависӣ ва дар замон

باید که قطعه ئی بنویسی و در زمان

Аз роҳ таҳният бифиристӣ ббзми шоҳ

از راه تهنیت بفرستی ببزم شاه