Ма бе меҳри ман зи шеъри сиёҳ

مه بی مهر من ز شعر سیاه

Рӯй бинмуд бомдоди пагоҳ

روی بنمود بامداد پگاه

Карда аз шом бар саҳари соя

کرده از شام بر سحر سایه

Зада аз машк бар қамари харгоҳ

زده از مشک بر قمر خرگاه

Дили ман дргўи занхдонаш

دل من درگَو زنخدانش

Ҳамчуи Юсуфи фитода дар бен чоҳ

همچو یوسف فتاده در بن چاه

Оҳ каз дӯд дил наёрам кард

آه کز دود دل نیارم کرد

Пеши ойинаи ҷамолаши оҳ

پیش آئینه جمالش آه

Биҷуз аз ишқ чун паноҳӣ нест

بجز از عشق چون پناهی نیست

Барам аз ишқи ҳам бъшқи паноҳ

برم از عشق هم بعشق پناه

Мӯӣ рӯем сипеди гашт ва ҳануз

موی رویم سپید گشت و هنوز

намекашад хотирами бзлФи сиёҳ

می کشد خاطرم بزلف سیاه

Шохи васли ту эй дарахти умед

شاخ وصل تو ای درخت امید

Бас баландасту дасти ман кӯтоҳ

بس بلندست و دست من کوتاه

Дар шаби ҳиҷр нолаам ҳамдам

در شب هجر ناله ام همدم

Дар раҳи ишқ сояам ҳамроҳ

در ره عشق سایه ام همراه

Рӯз хоҷу қиёматаст ки ҳаст

روز خواجو قیامتست که هست

Бар дилаши бори ғам чу бори гуноҳ

بر دلش بار غم چو بار گناه