Боз , ҳарчанд ки дар даст шаҳон дорад ҷой

باز، هرچند که در دستِ شَهان دارد جای

Нест дар сояаш он Яман , ки дар пар ҳамЭй

نیست در سایه‌اش آن یُمن، که در پَرِّ هُمای

Ҳаркии зини гунбади гарданда , канорӣ нагирифт

هرکه زین گنبدِ گَردَنده، کناری نگرفت

Чун маи нав , ба ҳамаи шаҳр , шуд ангушт намой

چون مَهِ نو، به همه شهر، شد انگشت‌نمای

эй ки имрӯз , мамолик , ба ту ороста аст

اِی که امروز، ممالک، به تو آراسته است

Маликро , чун ту , ба ёдаст басии малики орой

مُلک را، چون تو، به‌یاد است بَسی مُلک‌آرای

Ҳар кафии хок , ки бар арса ӣ даштии бинӣ

هر کَفی خاک، که بَر عرصه‌ی دشتی بینی

Рухи моҳӣ буду фарқи шаҳии олии роӣ

رخ ماهی بُوَد و فَرقِ شَهی عالی‌رآی

Бишуду маликати боқӣ ба худои бозгзошт

بِشُد و مُلکَتِ باقی به خدا بازگذاشت

Он ки мегуфт : « манам бар маликони борхдоӣ ! »

آن‌که می‌گفت: «منم بر مَلِکان بارخدای!»

Гар ту хоҳӣ ки шаҳони тоҷ сарат гардонанд

گَر تو خواهی که شَهان تاجِ سَرَت گردانند

Кори дарвеш , чу халхол , Маяфкан дар пой

کارِ درویش، چو خَلخال، مَیَفکَن در پای

То муқӣмони фалак , шодӣ рӯй ту , хуранд

تا مقیمانِ فَلَک، شادیِ رویِ تو، خورند

эй май меҳри ҷаҳон , ҳам чу қамар , сайри броӣ

ای مِیِ مِهرِ جهان، هم‌چو قمر، سیر بَرآی

Панҷа ӣ нафас , ба бозуии риёзат , башикан

پنجه‌ی نفس، به بازوی ریاضت، بِشِکَن

Гӯии мақсӯд , ба чавгони қаноат , брбоӣ

گوی مقصود، به چوگانِ قناعت، بِرُبای

Чанг , азон рӯй нўозндш ва дар бар гиранд

چنگ، ازآن‌روی نَوازَندَش و دَر بَر گیرند

Ки ба ҳар боди ҳавоӣ , нахурӯшад чун ноӣ

که به هر بادِ هوایی، نخروشَد چون نای

Буии авд , аз дами ҷонпарвар хоҷу бишинав

بوی عود، از دَمِ جان‌پرورِ خواجو بِشِنُو

Зон ки бошад нафаси сӯхтагон , рӯҳи афзой

زآن‌که باشد نَفَسِ سوختگان، روح‌افزای