Зоҳиди мағрур агар дар каъба бошад фоҷираст
زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجر است
Вонки иқрораши ббт рӯйон набошад кофараст
وانک اقرارش به بترویان نباشد کافر است
Чун тавонам каз ҳузураши коми дил ҳосил кунам
چون توانم کز حضورش کام دل حاصل کنم
Конзмон аз хеш ғолиб мешавам кӯ ҳозираст
کانزمان از خویش غائب میشوم کو حاضر است
Зиндаи дили он куштаи кӯи ҷони пеш чашмаш дода аст
زندهدل آن کشته کو جان پیش چشمش داده است
Тундараст он хастаи кӯ бар дард ишқаш собираст
تندرست آن خسته کو بر درد عشقش صابر است
Оқибати бинӣ ки кораш дар ҳаво гардад баланд
عاقبت بینی که کارش در هوا گردد بلند
Зарра ӣ саргаштаи кӯ дар меҳрварзӣ моҳираст
ذرهٔ سرگشته کو در مهرورزی ماهر است
Ҳар крои хотири бзлФ моҳрӯён ме кашад
هرکرا خاطر به زلف ماهرویان میکشد
Айб натавон кард агар чун ман парешон хотираст
عیب نتوان کرد اگر چون من پریشان خاطر است
Оқилон донанд кодроки хиради қосир буд
عاقلان دانند که ادراک خرد قاصر بود
Зончаҳ бар маҷнӯни зи сари ҳасан Лайлӣ зоҳираст
زانچه بر مجنون ز سرّ حُسن لیلی ظاهر است
Дар ҳавояти заврақӣ бар хушк май ронам валек
در هوایت زورقی بر خشک میرانم ولیک
Ҷонам аз тӯфони ғам дар қаъри баҳрии зохрст
جانم از طوفان غم در قعر بحری زاخر است
Кӣ сари мўӣӣ забонам гардад аз зикрати ҷудо
کی سر موئی زبانم گردد از ذکرت جدا
Каз вуҷӯдам ҳар сари мўӣӣ забонӣ зокираст
کز وجودم هر سر موئی زبانی ذاکر است
Аикаҳи Фрмоӣӣ ки хоҷуи ишқро пӯшидаи дор
ای که فرمائی که خواجو عشق را پوشیده دار
Чун тавонам гарчи донам кон либосӣ фахриаст
چون توانم گرچه دانم کان لباسی فاخر است