Дӯши перии зи харобот бурун омад маст

دوش پیری ز خرابات برون آمد مست

Даст дар дасти ҷавонону суроҳе дар даст

دست در دست جوانان و صراحی در دست

Гуфт айбам макун эй хоҷа ки тарсои бача Эй

گفت عیبم مکن ای خواجه که ترسا بچه‌ای

Тавбаи ман чу сари зулф чилипо бишикаст

توبهٔ من چو سر زلف چلیپا بشکست

Ҳар ки кард аз дар майхонаи кушодии ҳосил

هر که کرد از در میخانه گشادی حاصل

Чун тавонад дили сўдоздаҳ дар тақвои баст

چون تواند دل سودازده در تقوی بست

Ман агар тавба шикастам макун инкорам аз онк

من اگر توبه شکستم مکن انکارم از آنک

Худпарастӣ накунад ҳар ки буд бодаи параст

خودپرستی نکند هر که بود باده‌پرست

Гар ба перии ҳадафи новаки халқии гаштам

گر به پیری هدف ناوک خلقی گشتم

Чаҳ тавон кард ки тир хирадам рафт аз шаст

چه توان کرد که تیر خردم رفت از شست

Мастами он дам ки бимирам ба сар хок бурид

مستم آن دم که بمیرم به سر خاک برید

То сар аз хок бар орм ба қиёмати сармаст

تا سر از خاک بر آرم به قیامت سرمست

Каси азин қайд ба тадбир нарафтаст бурун

کس ازین قید به تدبیر نرفتست برون

Зонк аз чанбари тақдир наме шояд ҷуст

زانک از چنبر تقدیر نمی‌شاید جست

Маст ва мадҳуш барандаш зи лаҳад бар ърсот

مست و مدهوش برندش ز لحد بر عرصات

Ҳар ки шуд ҳам қадаҳи бодагусорон аласт

هر که شد هم‌قدح باده‌گساران الست

Ҷон фишонон ки чу шамъ аз сари сар бар хезанд

جان‌فشانان که چو شمع از سر سر بر خیزند

Як нафас бе менӯшин натавонанд нишаст

یک نفس بی می نوشین نتوانند نشست

Ҳамчуи абрӯӣ батон сайд кунад хотири халқ

همچو ابروی بتان صید کند خاطر خلق

Онки ншкибдш аз суҳбати мисатони пайваст

آنک نشکیبدش از صحبت مستان پیوست

Гар шавад бзмгҳти олами болои хоҷу

گر شود بزمگهت عالم بالا خواجو

Ту мапиндор ки болотар азин корӣ ҳаст

تو مپندار که بالاتر ازین کاری هست