Агарчӣ булбули табъами ҳазор дстонст

اگرچه بلبل طبعم هزاردستان است

Ҳадиси ман гули сад барг гулшан ҷонаст

حدیث من گل صدبرگ گلشن جان است

зи бими чнгли шоҳини ҷони шикори фироқ

ز بیم چنگل شاهین جان‌شکار فراق

Дилам чу мурғи чамани рӯзу шаб дар афғонаст

دلم چو مرغ چمن روز و شب در افغان است

Чу тоби зулфи арӯсони ҳиҷлаи хона ӣ табъ

چو تاب زلف عروسان حجله‌خانهٔ طبع

Равон хастаам аз даст дил парешонаст

روان خسته‌ام از دست دل پریشان است

Чу аз сари қаламами бргзшти оби сиёҳ

چو از سر قلمم برگذشت آب سیاه

Сафинаи соз ва миндиш азинкаҳ тӯфонаст

سفینه ساز و میندیش ازین که طوفان است

Касе ки маликати ҷами пеш ҳимматаш бодаст

کسی که ملکت جم پیش همتش باد است

Агар назар бҳқиқт кунӣ сулаймонаст

اگر نظر بحقیقت کنی سلیمان است

Давои дили зи дўохонаҳ ӣ муҳаббати ҷӯй

دوای دل ز دواخانهٔ محبت جوی

Ки назд аҳли маваддат вароӣ дармонаст

که نزد اهل مودّت ورای درمان است

Дили хароби ман аз ишқ кӣ шавад холӣ

دل خراب من از عشق کی شود خالی

Чаро ки ҷойгаҳи ганҷ кунҷ вайронаст

چرا که جایگه گنج کنج ویران است

Чу чашма ӣ Хизр ар шеъри ман равон афзост

چو چشمهٔ خضر ار شعر من روان‌افزاست

Аҷаби мадор ки он айн об ҳайвонаст

عجب مدار که آن عین آب حیوان است

Вараши бмср чу Юсуф азиз ме доранд

ورش به مصر چو یوسف عزیز می‌دارند

Ғариб нест ки авранг моҳ канъонаст

غریب نیست که اورنگ ماه کنعان است

На ҳар ки теғ забон мекашад ҷаҳонгираст

نه هر که تیغ زبان می‌کشد جهانگیر است

На ҳар ки лоф сухан мезанад схндонст

نه هر که لاف سخن می زند سخندان است

Агар зи олами сӯрати гузаштаи ӣии хоҷу

اگر ز عالم صورت گذشته‌ئی خواجو

Бигир маликати маънӣ ки мамлакат онаст

بگیر ملکت معنی که مملکت آن است