эй дарди ту дармони дилу ранҷи ту роҳат

ای دردِ تو درمانِ دل و رنجِ تو راحت

Ашками намаки обу ҷигари хастаи ҷароҳат

اشکم نمک‌آب و جگرِ خسته جراحت

Мавҷ ар чаҳ занад лоф табаҳҳур назанад дам

موج ار چه زند لافِ تبحر نزند دم

Бо мардумаки чашми ман аз илми сбоҳт

با مردمک چشم من از علم سباحت

Икдм нашавад нақши ту аз дидаи мо давр

یکدم نشود نقش تو از دیده ما دور

Зонрў ки тўӣии гавҳари дёии малоҳат

زانرو که توئی گوهر دیای ملاحت

Дастии зи сари лутфи буна бар дили ришам

دستی ز سر لطف بنه بر دل ریشم

Зеро ки буд дар кафи кофии ту роҳат

زیرا که بود در کف کافی تو راحت

Мстсқии дарвеш ки нам дар ҷигараш нест

مستسقی درویش که نم در جگرش نیست

ӯро ки диҳад қатраи ӣӣ аз баҳри самоҳат

او را که دهد قطره‌ئی از بحر سماحت

Дар мазҳаби соҳиби назарон бода мубоҳаст

در مذهب صاحب‌نظران باده مباحست

Зинсон ки диҳад чашми ту фатвои абоҳт

زینسان که دهد چشم تو فتوی اباحت

Аз шарм шавад ғарқи арақи субҳи ҷҳонтоб

از شرم شود غرق عرق صبح جهانتاب

Пеши рухи зебои ту аз рӯй сабоҳат

پیش رخ زیبای تو از روی صباحت

Дар дида ӣ хуршед чу икзраҳ ҳаё нест

در دیده خورشید چو یک‌ذره حیا نیست

Ояд басари боми ту аз роҳи вақоҳат

آید به سر بام تو از راه وقاحت

Аз пистаи тангати надиҳад яксар мӯи шарҳ

از پسته تنگت ندهد یکسر مو شرح

Хоҷу ки кунад мӯии шикофии бФсоҳт

خواجو که کند موی شکافی بفصاحت