Ани шукри лаб ки нботши зи шукр май равед

آن شِکرلب که نباتش ز شکر می‌روید

Аз самани барги Рахши сунбултар май равед

از سمن برگ‌رخش سنبل تر می‌روید

намеравад оби гул аз Настаранаш май резад

می‌رود آب گل از نسترنش می‌ریزد

Ва арғавону гулаш аз роҳгзр май равед

و ارغوان و گلش از راهگذر می‌روید

Биҷузи он пистаи даҳани ҳеҷ сеӣ сарвӣ ро

بجز آن پسته‌دهن هیچ سهی‌سروی را

Нор симин нишнидам ки зибр май равед

نار سیمین نشنیدم که زبر می‌روید

То ту дар чашми манӣ аз лаби сарчашма ӣ чашм

تا تو در چشم منی از لب سرچشمهٔ چشم

Лола май чинам ва дар лаҳза дигар май равед

لاله می‌چینم و در لحظه دگر می‌روید

Фитнаи даври қамар назд хирад доне чист

فتنهٔ دور قمر نزد خرد دانی چیست

Сабза ӣ хати ту каз тарафи қамар май равед

سبزهٔ خط تو کز طرف قمر می‌روید

Теғи ҳиҷрам чаҳ занӣ каз дили ришам ҳар дам

تیغ هجرم چه زنی کز دل ریشم هردم

Май дамади шохи табари хӯну табар май равед

می‌دمد شاخ تبرخون و تبر می‌روید

Фасли наврӯз чу дар барг саман ме нагарм

فصل نوروز چو در برگ سمن می‌نگرم

Бегул рӯй ту хорами зи басар май равед

بی گل روی تو خارم ز بصر می‌روید

Ҳар замонам ки хати сабз ту ояд дар чашм

هر زمانم که خط سبز تو آید در چشم

Сабзаи байнами зи лаби чашма ки бар май равед

سبزه بینم ز لب چشمه که برمی‌روید

эй басои барги шақоӣқ ки дамодам дар боғ

ای بسا برگ شقایق که دمادم در باغ

Аз сиришки ману хуноби ҷигар май равед

از سرشک من و خوناب جگر می‌روید

Зоҳир онаст ки аз хӯн дил Фарҳодаст

ظاهر آنست که از خون دل فرهادست

Он ҳамаи лола ки бар кӯҳу камар май равед

آن همه لاله که بر کوه و کمر می‌روید

Агар аз чашми ту хоҷуи ҳамаи гавҳари хезад

اگر از چشم تو خواجو همه گوهر خیزد

Аз рухи зард ту чунаст ки зар май равед

از رخ زرد تو چونست که زر می‌روید