Сипедаи дам ки сабо бар чаман гузар ме кард

سپیده دم که صبا بر چمن گذر می کرد

Дили марои зи гулистони ҷон хабар ме кард

دل مرا ز گلستان جان خبر می کرد

Чу ғунча аз лаби он симбр сухан ме гуфт

چو غنچه از لب آن سیمبر سخن می گفت

Даҳони ғунчаи пар аз хурдаҳои зар ме кард

دهان غنچه پر از خرده های زر می کرد

Агар зи наргиси масташи чаман нишон ме дод

اگر ز نرگس مستش چمن نشان می داد

Дилам бидида ӣ ҳасрати дарав назар ме кард

دلم بدیده ی حسرت درو نظر می کرد

Тзрўи ҷони ман аз ошён бурун ме шуд

تذرو جان من از آشیان برون می شد

Чу гӯш бар сухани булбул саҳар ме кард

چو گوش بر سخن بلبل سحر می کرد

Шукуфаи баҳри тамошои боғи оризи дӯст

شکوفه بهر تماشای باغ عارض دوست

Сар аз дарича ӣ чубини шох бар ме кард

سر از دریچه ی چوبین شاخ بر می کرد

Камони абрӯии он ки чу ёд мекардам

کمان ابروی آن که چو یاد میکردم

Хаданги оҳи ман аз осмон гузар ме кард

خدنگ آه من از آسمان گذر می کرد

Фалаки биёади тани симгуни мҳрўён

فلک بیاد تن سیمگون مهرویان

Дуруст рӯй ман аз меҳри дил чу зар ме кард

درست روی من از مهر دل چو زر می کرد

Саҳар ки шоҳиди ховари ниқоб бар ме дошт

سحر که شاهد خاور نقاب بر می داشت

Ҳадис рӯй ту ноҳид бо қамар ме кард

حدیث روی تو ناهید با قمر می کرد

зи шавқи лаъли ту ҳар лаҳзаи мардуми чашмам

ز شوق لعل تو هر لحظه مردم چشمم

Лаби пиёлаи бхўноби дида тар ме кард

لب پیاله بخوناب دیده تر می کرد

Дабир аз он лаби ширин ҳикоятӣ ме ронад

دبیر از آن لب شیرین حکایتی می راند

Даҳони танги қаламро пар аз шукр ме кард

دهان تنگ قلم را پر از شکر می کرد

Равони хаста ӣ хоҷуи зи шаҳри банди вуҷӯд

روان خسته ی خواجو ز شهر بند وجود

Бъзми малики адами дмбдм сафар ме кард

بعزم ملک عدم دمبدم سفر می کرد