Афзали олам камол доду дайн
افضل عالم کمال داد و دین
эй бар иқлӣми ҳунари молкрқоб
ای بر اقلیم هنر مالکرقاب
Ҳам замирати ақлро нъми алнсир
هم ضمیرت عقل را نعم النصیر
Ҳам ҷанобати фазлро ҳасани алмоб
هم جنابت فضل را حسن المآب
Ҳар замон аз шарми лафзи ъзби ту
هر زمان از شرم لفظ عذب تو
Бар қарор асл гардад гавҳари об
بر قرار اصل گردد گوهر آب
Шеъри ҷузвии дон каз он табъи латиф
شعر جزوی دان کز آن طبع لطیف
Куллӣ қонӯн илмаст интихоб
کلّی قانون علمست انتخاب
Гарчи то ғояти бнили бандагӣат
گرچه تا غایت بنیل بندگیت
Банда мстсъд нашуд дар ҳеҷ боб
بنده مستسعد نشد در هیچ باب
Сад як аз авсофи он зоти шариф
صد یک از اوصاف آن ذات شریف
Истимоъӣ карда буд аз шайхи вшоб
استماعی کرده بود از شیخ وشاب
Низ аз ашъори латифи дилкашат
نیز از اشعار لطیف دلکشت
Чанд байтии хонда буд андари китоб
چند بیتی خوانده بود اندر کتاب
То ба сӯй Исфаҳон додӣ Аннан
تا به سوی اصفهان دادی عنان
Насрау иқболу давлат дар рикоб
نصرة و اقبال و دولت در رکاب
Аз вусӯли мақдами маймуни ту
از وصول مقدم میمون تو
Шуд сари оби он куҷо будӣ сароб
شد سر آب آن کجا بودی سراب
Чун шунидам бармеони бастами камар
چون شنیدم برمیان بستم کمر
Аз барои азми он олиҷаноб
از برای عزم آن عالیجناب
Лекини он давлати муяссар чун нашуд
لیکن آن دولت میسر چون نشد
Омадам бо толеъи бад дар итоб
آمدم با طالع بد در عتاب
Ман зи ҷони хоиби ту ғоиб аз раҳе
من ز جان خایب تو غایب از رهی
Рост омад маънии ман ғоби хоб
راست آمد معنی من غاب خاب
Ореи ореи офтоб аз дида ҳо
آری آری آفتاب از دیده ها
Ҳам знўр хеш бошад дар ҳиҷоб
هم زنور خویش باشد در حجاب
Аввали ин хизмат фиристодам ки нест
اول این خدمت فرستادم که نیست
Бе всилти шоҳро дидани савоб
بی وسیلت شاه را دیدن صواب
Зера чун ман каси сӯии Кирмони набард
زیره چون من کس سوی کرمان نبرد
Ҳеҷ оқил кардааст ин иртикоб
هیچ عاقل کرده است این ارتکاب
Заррарогар хўднмоӣӣ ме кунад
ذرّه را گر خودنمائی می کند
Шарми бодо бо вуҷӯди офтоб
شرم بادا با وجود آفتاب