Боди пимоӣӣ ки ҷамро хоки раҳи пиндоштӣ

باد پیمایی که جم را خاک ره پنداشتی

Бар ман аз девонагӣ ҳар дам камӣнӣ ме гушӯд

بر من از دیوانگی هر دم کمینی می‌گشود

Гуфтам охир чанд азин гармӣ бирав сардӣ макун

گفتم آخر چند ازین گرمی برو سردی مکن

намефурӯзӣ оташ ва худ кӯр май гардии бадвад

می‌فروزی آتش و خود کور می‌گردی به دود

Чун надории Зуҳраи ӣии заҳрат намебояд фишонд

چون نداری زهره‌ای زهرت نمی‌باید فشاند

Чун надидӣ чармаи ӣии чарбат намебояд намӯд

چون ندیدی چرمه‌ای چربت نمی‌باید نمود

Риш худ бигирифт ва бар тезеду бхрўшид ва гуфт

ریش خود بگرفت و برتیزید و بخروشید و گفت

Кин замон чун нукарӣ бо ман наме бинӣ чаҳ суд

کاین زمان چون نوکری با من نمی‌بینی چه سود

Гуфтамаш даст аз чаҳ рӯ ҳар лаҳза бар риш оварӣ

گفتمش دست از چه رو هر لحظه بر ریش آوری

Днби хари чндонкаҳи пимоӣӣ ҳамон бошад ки буд

دنب خر چندانکه پیمایی همان باشد که بود