Моҳи ман машки сияҳ дар доман гул ме кунад

ماه من مشک سیه در دامن گل می کند

Соябони офтоб аз шох сунбул ме кунад

سایبان آفتاب از شاخ سنبل می کند

Гарчи аз рӯй хиради давр тасалсул ботиласт

گرچه از روی خرد دور تسلسل باطلست

Хати сабзаши ҳукм бар давр тасалсул ме кунад

خطّ سبزش حکم بر دور تسلسل می کند

Ҳаргиз аз ҷом мелаълаш намебошад хумор

هرگز از جام می لعلش نمی باشد خمار

Май парастии кӯи ббодомш тнқл ме кунад

می پرستی کو ببادامش تنقّل می کند

Ростиро шохи ърър май дирафшади ҳамчуи бед

راستی را شاخ عرعر می درفشد همچو بید

Кони сеӣ сарви равони майл тамоюл ме кунад

کان سهی سرو روان میل تمایل می کند

Ҷодӯии чашмаши қалам дар саҳар Бобул ме кашад

جادوی چشمش قلم در سحر بابل می کشد

Сабзии хаташи сазо дар доман гул ме кунад

سبزی خطّش سزا در دامن گل می کند

Онки моро метавонад сӯхтани дармони мо

آنک ما را می تواند سوختن درمان ما

наметавонад сохтани лекин тағофул ме кунад

می تواند ساختن لیکن تغافل می کند

Гуфт агар коми дилат бояд зи васлам ҷон бидиҳ

گفت اگر کام دلت باید ز وصلم جان بده

Май даҳумгар лаъли ҷони бахшиш тақаббул ме кунад

می دهم گر لعل جان بخشش تقبّل می کند

Дар барам дили ҳамчуи меҳр аз тоб ларзон ме шавад

در برم دل همچو مهر از تاب لرزان می شود

Чун фироқи он маи тобон таҳаммул ме кунад

چون فراق آن مه تابان تحمّل می کند

Наргисаш гуяд ки фарз айн бошад қатли ту

نرگسش گوید که فرض عین باشد قتل تو

Ҷони бршўаҳ май даҳумгар ин тФзл ме кунад

جان برشوة می دهم گر این تفضّل می کند

эй гул ар барг навой булбули мастат буд

ای گل ار برگ نوای بلبل مستت بود

Боди пиндор ар сабои инкор булбул ме кунад

باد پندار ار صبا انکار بلبل می کند

Гар надорад бо дили саргашта ӣ хоҷуи низо

گر ندارد با دل سرگشته ی خواجو نزاع

Ҳиндӯии зулфаш чаро биравӣ татовул ме кунад

هندوی زلفش چرا بروی تطاول می کند