Моҳи ман дӯши сар аз ҷайби малоҳат бар кард

ماه من دوش سر از جیب ملاحت برکرد

Рӯзи равшани зи ҳаёи чодари шаб бар сар кард

روز روشن ز حیا چادر شب بر سر کرد

Андакии гули брхи хуб нигорам монаст

اندکی گل به رخ خوب نگارم مانست

Субҳдами боди сабои доман ӯ пар зар кард

صبحدم باد صبا دامن او پر زر کرد

Натавонам ки барорам нафасӣ бе лаби дӯст

نتوانم که برآرم نفسی بی لب دوست

Ки қазои ҷони маро дар лаб ӯ мзмр кард

که قضا جان مرا در لب او مضمر کرد

Пистаро бо даҳани танги ту нисбат кардам

پسته را با دهن تنگ تو نسبت کردم

Рафт дар хандаи зи шодии магараш бовар кард

رفت در خنده ز شادی مگرش باور کرد

Ҳар замони сунбули ҳиндӯии ту дар тоб шавад

هر زمان سنبل هندوی تو در تاب شود

Ки хиради нисбатам аз баҳр чаҳ бо анбар кард

که خرد نسبتم از بهر چه با عنبر کرد

Обрӯем шуда бар боди з бесимӣ буд

آبرویم شده بر باد ز بی سیمی بود

Сим ашкаст ки кори рухи ман чун зар кард

سیم اشکست که کار رخ من چون زر کرد

Ҳар меӣ каз кафи соқӣ ғамат кардам нӯш

هر میی کز کف ساقی غمت کردم نوش

Гӯиёи хӯни ҷигар буд ки дар соғар кард

گوئیا خون جگر بود که در ساغر کرد

Дили хоҷу ки бҷони омада буд аз ғами ишқ

دل خواجو که به جان آمده بود از غم عشق

Хӯн шуд имрӯзу сар аз чашма ӣ чашмаши бркрд

خون شد امروز و سر از چشمهٔ چشمش برکرد