Гӯйии бути ман чун зи шабистон бадар ояд

گویی بت من چون ز شبستان بدر آید

Ҳўрист ки аз равза ӣ ризвон бадар ояд

حوریست که از روضه ی رضوان بدر آید

Дигар мутамойил нашавад сарви хиромон

دیگر متمایل نشود سرو خرامان

Чун сарви ман аз хонаи хиромон бадар ояд

چون سرو من از خانه خرامان بدر آید

Ҳар субҳдами он тарки парии рухи зи шабистон

هر صبحدم آن ترک پری رخ ز شبستان

Чун чашма ӣ хуршеди дурахшон бадар ояд

چون چشمه ی خورشید درخشان بدر آید

Обӣаст ки сарчашмааш аз оташи синаи сет

آبیست که سرچشمه اش از آتش سینه ست

Ашкам ки азин дида ӣ гирён бадар ояд

اشکم که ازین دیده ی گریان بدر آید

То кӣ кашам аз сӯзи дили ин оҳи ҷигари сӯз

تا کی کشم از سوز دل این آه جگر سوز

Ҳар чанд ки дӯд аз дили бирён бадар ояд

هر چند که دود از دل بریان بدر آید

Шартаст на бар чашма ки бар чашм нишонанд

شرطست نه بر چشمه که بر چشم نشانند

Монанди ту сарвӣ ки зи бустон бадар ояд

مانند تو سروی که ز بستان بدر آید

Зинсон ки дилам дар расани зулф ту овехт

زینسان که دلم در رسن زلف تو آویخت

Бошад ки аз он чоҳи занхдон бадар ояд

باشد که از آن چاه زنخدان بدر آید

Гар наргиси хунхори ту хӯни дили ман рехт

گر نرگس خونخوار تو خون دل من ریخت

Шак нест ки баси фитнаи зимистон бадар ояд

شک نیست که بس فتنه زمستان بدر آید

Ояд ҳамаи шаби зулфи сиёҳ ту бихобам

آید همه شب زلف سیاه تو بخوابم

То худ чаҳ азин хоби парешон бадар ояд

تا خود چه ازین خواب پریشان بدر آید

Аз кӯии ту хоҷуи бҷФо боз нагардад

از کوی تو خواجو بجفا باز نگردد

Булбул чаҳ кунадгар зи гулистон бадар ояд

بلبل چه کند گر ز گلستان بدر آید