Он моҳи меҳри пайкари номеҳрбони мо

آن ماه مهر پیکر نامهربان ما

Гуфт эй бнтқи тӯтии шкрстони мо

گفت ای بنطق طوطی شکّرستان ما

Вақт саҳар шудӣ ба тамошои гул ба боғ

وقت سحر شدی به تماشای گل به باغ

Шармат наомад аз рух чун гулистони мо

شرمت نیامد از رخ چون گلستان ما

Дар боғи сарвро зи ҳаёи пой дар гуласт

در باغ سرو را ز حیا پای در گلست

Аз эътидоли қад чу сарви равони мо

از اعتدال قدّ چو سرو روان ما

Барги бунафша каз чаман ояд насим ӯ

برگ بنفشه کز چمن آید نسیم او

Тобист аз ду сунбул анбар фишон мо

تابیست از دو سنبل عنبر فشان ما

Оби ҳаёт каз зулмоташ нишон диҳанд

آب حیات کز ظلماتش نشان دهند

Обӣаст пеши кавсари оташи нишони мо

آبیست پیش کوثر آتش نشان ما

Моием фитнае ки дар охири замон буд

ماییم فتنه ای که در آخر زمان بود

Вари неи кадоми фитна буд дар замони мо

ور نی کدام فتنه بود در زمان ما

Бинмуд чашми маст ва ба рамзам итоб кард

بنمود چشم مست و به رمزم عتاب کرد

Кохри чунин буд ғамат аз нотавони мо

کاخر چنین بود غمت از ناتوان ما

Дар боғи васл агар набӯд чун ту булбулӣ

در باغ وصل اگر نبود چون تو بلبلی

Кам гири пашшае з эй ошёни мо

کم گیر پشه ای ز همای آشیان ما

намекард дар киришма ба абрӯи ишоратӣ

می کرد در کرشمه به ابرو اشارتی

Яъне гумон мабар ки кашад каси камони мо

یعنی گمان مبر که کشد کس کمان ما

Кас бо миён мо накунад даст дар камар

کس با میان ما نکند دست در کمر

Алои камар ки ҳалқа шавад бар миёни мо

الا کمر که حلقه شود بر میان ما

Хоҷу агар чаҳ дар сари савдоӣ мо равад

خواجو اگر چه در سر سودای ما رود

То бошадаш сиррии сар ӯ востони мо

تا باشدش سری سر او وآستان ما