Булбули длшдаҳ аз гул ба чаҳ рӯ боз ояд

بلبل دلشده از گل به چه رو باز آید

Ки дилаш ҳар нафас аз шавқ ба парвоз ояд

که دلش هر نفس از شوق به پرواز آید

Онк бигузашту маро дар ғами ҳиҷрони бгзошт

آن که بگذشت و مرا در غم هجران بگذاشت

Боз ноед ва гар ояд зи сар ноз ояд

باز ناید و گر آید ز سر ناز آید

Ҳамдамии кӯ ки бирав арза кунам қиссаи шавқ

همدمی کو که برو عرضه کنم قصّه شوق

Ҳам дили хастаи магари муҳаррами ин роз ояд

هم دل خسته مگر محرم این راز آید

Аз сари кӯии ту ҳар мурғ ки парвоз кунад

از سر کوی تو هر مرغ که پرواز کند

Ҷони ман наъраи занони пеши раҳаш боз ояд

جان من نعره زنان پیش رهش باز آید

Ҳар насимӣ ки аз он хитта наёяд бод аст

هر نسیمی که از آن خطّه نیاید باد است

Хунаки он бод ки аз ҷониб Широз ояд

خنک آن باد که از جانب شیراز آید

Мо дигар дар даҳан халқ фитодем валек

ما دگر در دهن خلق فتادیم و لیک

Чора набӯд зар агар дар даҳан газ ояд

چاره نبود زر اگر در دهن گاز آید

Лолаи рухсора бхўн шавед ва сероб шавад

لاله رخساره به خون شوید و سیراب شود

Сарв кӯтоҳ кунад даст ва сарафроз ояд

سرو کوتاه کند دست و سرافراز آید

Булбулиро ки буд барги гулаш дар дами субҳ

بلبلی را که بود برگ گلش در دم صبح

Биҷуз аз нолаи шабгир ки дмсоз ояд

به جز از ناله شبگیر که دمساز آید

Гар саги кӯии ту бар хоки ман овоз диҳад

گر سگ کوی تو بر خاک من آواز دهد

Ҷони ман бо саги кӯии ту ба овоз ояд

جان من با سگ کوی تو به آواز آید

Вар чу чангам бизанӣ айн навозиш бошад

ور چو چنگم بزنی عین نوازش باشد

Соз безарб маҳоласт ки бар соз ояд

ساز بی ضرب محالست که بر ساز آید

Булбули длшдаҳ гулбонг занад хоҷу ро

بلبل دلشده گلبانگ زند خواجو را

Ки дарин фасл касе аз гул ва мебоз ояд

که درین فصل کسی از گل و می باز آید