Маро вақте нигории харгаҳӣ буд

مرا وقتی نگاری خرگهی بود

Ки қадаши ғайрати сарви сеӣ буд

که قدّش غیرت سرو سهی بود

На аз боғаши марои барги ҷудоӣ

نه از باغش مرا برگ جدایی

На аз себаши маро рӯй баӣ буд

نه از سیبش مرا روی بهی بود

Бшб равшан шудӣ роҳами зрўиш

بشب روشن شدی راهم زرویش

зи мӯяш гарчи бими гмрҳӣ буд

ز مویش گرچه بیم گمرهی بود

зи чашми оҳӯонаши хоби харгӯш

ز چشم آهوانش خواب خرگوش

На аз мастии зи айни рӯбаҳӣ буд

نه از مستی ز عین روبهی بود

Сухан кӯтаҳ кунам давр аз ҷамолаш

سخن کوته کنم دور از جمالش

Мурод аз умри хешами кӯтаҳӣ буд

مراد از عمر خویشم کوتهی بود

Рухами пар нордон мешуд зи хуноб

رخم پر ناردان می شد ز خوناب

Ки аз норши дамии дастами тиҳӣ буд

که از نارش دمی دستم تهی بود

зи мардони раҳаши хоҷу дар ин роҳ

ز مردان رهش خواجو در این راه

Касе кӯ ҷон бидод онкаси раҳе буд

کسی کو جان بداد آنکس رهی بود