Моҷроӣӣ ки дил сӯхта ме пӯшоанд

ماجرائی که دل سوخته می پوشاند

Дидаи як як ҳама чун об фурӯ ме хонд

دیده یک یک همه چون آب فرو می خواند

Чун ту дар чашми ман оӣӣ Чехияанд марди чашм

چون تو در چشم من آئی چکند مرد چشم

Ки бдомни гуҳари андар қидмат нафишонд

که بدامن گهر اندر قدمت نفشاند

Ма чаҳ бошад ки биравӣ ту баробар кунамаш

مه چه باشد که بروی تو برابر کنمش

ё зрхсор ту гӯям ки бҷоӣӣ монад

یا زرخسار تو گویم که بجائی ماند

Ҳоли ман зулфи ту тақрир кунад мӯии бмўӣ

حال من زلف تو تقریر کند موی بموی

Варна маҷмӯи куҷои ҳол парешон донад

ورنه مجموع کجا حال پریشان داند

Ман девона чу дил бар сари зулфати бастам

من دیوانه چو دل بر سر زلفت بستم

Азчаҳи рӯи зулфи туам силсила ме ҷанбанд

ازچه رو زلف توام سلسله می جنباند

Марази ишқи марои арзаи мадаи пеши табиб

مرض عشق مرا عرضه مده پیش طبیب

Ки бадармони ман сӯхтаи дили дармонд

که بدرمان من سوخته دل درماند

Аз чаҳ нолам чу фиғонами ҳама аз хештанаст

از چه نالم چو فغانم همه از خویشتنست

Бидиҳ он бода ки аз хештанам бастанд

بده آن باده که از خویشتنم بستاند

Бкҷо меравад ин фитна ки бархеста аст

بکجا می رود این فتنه که برخاسته است

Кист кин фитнаи бархестаро бинишонад

کیست کاین فتنه برخاسته را بنشاند

Ваа ки хоҷуи бгаҳи нутқ чаҳ ширин суханаст

وه که خواجو بگه نطق چه شیرین سخنست

Магар аз чашма ӣ нӯши ту сухан ме ронад

مگر از چشمه ی نوش تو سخن می راند