Ҳбзои пои гулу субҳдаму фасли баҳор

حبّذا پای گل و صبحدم و فصل بهار

Бода дар дасту ҳаво дар сару лаб бар лаби ёр

باده در دست و هوا در سر و لب بر لب یار

Бе рухи ёри ҳавои гул ва гулзорам нест

بی رخ یار هوای گل و گلزارم نیست

Зонк бо дасти насими чаману буии баҳор

زانک با دست نسیم چمن و بوی بهار

Ҳамаи бтхонаҳ ӣ чин ва нигораст валек

همه بتخانه ی چین و نگارست ولیک

Аҳл маънӣ напарастанд магари нақш нигор

اهل معنی نپرستند مگر نقش نگار

Дар дили танг ман омад ғаму ҷуз ёр наёфт

در دل تنگ من آمد غم و جز یار نیافت

ӯст кандар ҳарами ишқ ту меёбад ёр

اوست کاندر حرم عشق تو می یابد یار

Сикка рӯй маро нақш набинӣ зонрўӣ

سکّه روی مرا نقش نبینی زانروی

Ки дурустаст ки чашмат набӯд бар динор

که درستست که چشمت نبود بر دینار

Хуррами онрўз ки ман бӯсаи шуморами зи лабат

خرّم آنروز که من بوسه شمارم ز لبت

Гарчи беруни з қиёмат набӯд рӯзи шумор

گرچه بیرون ز قیامت نبود روز شمار

Гуфтӣ аз лаъли лабати ком бар орми рӯзӣ

گفتی از لعل لبت کام بر آرم روزی

Чун муроди ман длсўхтаҳ инаст барор

چون مراد من دلسوخته اینست برآر

Аз миёнат чу камар майл канораст маро

از میانت چو کمر میل کنارست مرا

Гарчи бе зари з миёнат натавон ҷусти канор

گرچه بی زر ز میانت نتوان جست کنار

Гар бтиғш бизанӣ рӯй напечад хоҷу

گر بتیغش بزنی روی نپیچد خواجو

Ки дилашро сар ёрасту танишро сардор

که دلش را سر یارست و تنش را سردار