Турраи бФшону маро беш парешон магузор

طرّه بفشان و مرا بیش پریشان مگذار

Парда бигушоӣу марои баста ҳиҷрон магузор

پرده بگشای و مرا بستهٔ هجران مگذار

Моҳро аз шикани сунбул шбгўн бинмоӣ

ماه را از شکنِ سنبلِ شبگون بنمای

Лоларо ин ҳама дар соя райҳон магузор

لاله را این همه در سایهٔ ریحان مگذار

Зулфи мишкӣн ки чунин бар қидмат дорад сар

زلف مشکین که چنین بر قدمت دارد سر

Беш аз инаш чу ман хаста парешон магузор

بیش از اینش چو من خسته پریشان مگذار

Ҳар ки аз меҳри ту чун зарра шавад саргардон

هر که از مهر تو چون ذرّه شود سرگردان

Давраш аз рӯй чу хуршед дирафшон магузор

دورش از روی چو خورشید درفشان مگذار

Коми ҷонами зи намакдони ақиқати шукрии сет

کام جانم ز نمکدان عقیقت شکری‌ست

Охири ин ҳасратами андари дил бирён магузор

آخر این حسرتم اندر دل بریان مگذار

Ман саргашта чу сар дар сар зулфат кардам

منِ سرگشته چو سر در سرِ زلفت کردم

Дасти ман гиру маро бесар ва сомон магузор

دست من گیر و مرا بی‌سر و سامان مگذار

Ман ки аз пистау бодоми ту даврами борӣ

من که از پسته و بادامِ تو دورم باری

Даст бегона бидон себ занхдон магузор

دست بیگانه بدان سیب زنخدان مگذار

Боғбонро агар аз ғайрати булбул хабар аст

باغبان را اگر از غیرت بلبل خبر است

Гӯ дигар бори саборо ба гулистон магузор

گو دگر بار صبا را به گلستان مگذار

Ман ки бо зулф чу чавгони ту гӯйӣ наздам

من که با زلف چو چوگان تو گویی نزدم

Беш аз ин гӯии дилам дар хам чавгон магузор

بیش از این گوی دلم در خمِ چوگان مگذار

Хоҷу ар хилвати дили манзил ёраст ту ро

خواجو ار خلوت دل منزل یار است تو را

Омро гирди саропарда султон магузор

عام را گرد سراپردهٔ سلطان مگذار