Аз умр чу ин як ду нафас беш надорем

از عمر چو این یک دو نفس بیش نداریم

Биншин нафасӣ то нафасӣ бо ту барорем

بنشین نفسی تا نفسی با تو برآریم

Чун дили басари зулфи сиёҳ ту супурдем

چون دل بسر زلف سیاه تو سپردیم

Бози ой ки то пеши рахт ҷон бисипорем

باز آی که تا پیش رخت جان بسپاریم

Ҷузи ғами бҷҳон ҳеҷ надорем валикин

جز غم بجهان هیچ نداریم ولیکن

Гар ҳеҷ надорем ғам ҳеҷ надорем

گر هیچ نداریم غم هیچ نداریم

з онруӣ ки аз рӯй нигорин ту даврем

ز آنروی که از روی نگارین تو دوریم

Рухсори зарандӯда бхўнобаҳ нигорем

رخسار زر اندوده بخونابه نگاریم

Девонаи он ғамза ӣ ошиқ каш мастем

دیوانه آن غمزه ی عاشق کش مستیم

Ошуфта ӣ он силсила ӣ ғолия борем

آشفته ی آن سلسله ی غالیه باریم

Бо талъати зебои ту дар боғ биҳиштем

با طلعت زیبای تو در باغ بهشتیم

Бо буии хушати ҳамнафас бод баҳорем

با بوی خوشت همنفس باد بهاریم

Аз бодаи нӯшин лабати маст ва харобем

از باده نوشین لبت مست و خرابیم

Вази наргиси махмури ту дар айн хуморем

وز نرگس مخمور تو در عین خماریم

Ҳам дар ту агар зонк зи даст ту гурезем

هم در تو اگر زانک ز دست تو گریزیم

Ҳам бо ту агар зонк паём ту гузорем

هم با تو اگر زانک پیام تو گزاریم

Чун фош шуд ин лаҳзаи зи мо сари аноолҳқ

چون فاش شد این لحظه ز ما سرّ اناالحق

Фатво бидиҳ эй хоҷа ки мустуҷиб дорем

فتوی بده ای خواجه که مستوجب داریم

Онро ғам дораст ки давр аз рух ёраст

آنرا غم دارست که دور از رخ یارست

Моро чаҳ ғам аз дор ки рух дар рух ёрем

ما را چه غم از دار که رخ در رخ یاریم

Даии лаъли равони бахш ту мегуфт ки хоҷу

دی لعل روان بخش تو می گفت که خواجو

Хуш бош ки мо ранҷи ту зойеъ нагузорем

خوش باش که ما رنج تو ضایع نگذاریم