Бдонки буи ту оварад субҳдами бодам

بدانک بوی تو آورد صبحدم بادم

Вагарна аз чаҳ сабаби дил ба бод ме додам

وگرنه از چه سبب دل به باد می‌دادم

Аннан бод нахоҳам з даст дод кунун

عنان باد نخواهم ز دست داد کنون

Вале чаҳ суд ки дар даст нест ҷузи бодам

ولی چه سود که در دست نیست جز بادم

Марои ҳикояти он мурғ зирак омад ёд

مرا حکایت آن مرغ زیرک آمد یاد

Ба пои хеш чу дар доми ишқати афтодам

به پای خویش چو در دام عشقت افتادم

зи дасти дидаи дилами рӯзу шаб ба фарёд аст

ز دست دیده دلم روز و شب به فریاد است

Агарчӣ ман ҳама аз дасти дил ба фарёдам

اگرچه من همه از دست دل به فریادم

Магар ки сар бидиҳам варна ман з сар нануҳум

مگر که سر بدهم ورنه من ز سر ننهم

Умеди васли дарин раҳ чу пой биниҳодам

امید وصل درین ره چو پای بنهادم

Чу диҷлаи гашти канорам дар орзӯии шабӣ

چو دجله گشت کنارم در آرزوی شبی

Ки боди субҳдами оради насими Бағдодам

که باد صبحدم آرد نسیم بغدادم

Гумон мабар ки фаромӯш кардамат ҳайҳот

گمان مبر که فراموش کردمت هیهات

зи пешам арча бирафтӣ нарафтӣ аз ёдам

ز پیشم ارچه برفتی نرفتی از یادم

Магар ба гӯши ту фарёди ман расонади бод

مگر به گوش تو فریاد من رساند باد

Вагарнагар ту туе кӣ рисӣ ба фарёдам

وگرنه گر تو تویی کی رسی به فریادم

Магӯ ки шефта бар гулбунӣ шудӣ хоҷу

مگو که شیفته بر گلبنی شدی خواجو

Ки бе ту аз гулу булбул чу сӯсани озодам

که بی‌تو از گل و بلبل چو سوسن آزادم