Субҳаст соқио май чун офтоби кӯ

صبحست ساقیا می چون آفتاب کو

Хотуни оби ҷома ӣ оташи ниқоби кӯ

خاتون آب جامه ی آتش نقاب کو

Чун лаъли обдори з чашмам наме равад

چون لعل آبدار ز چشمم نمی رود

Аз ҷоми лаъли фоми ақиқи музоби кӯ

از جام لعل فام عقیق مذاب کو

Дармондаем бо дил ғмхўораҳ ме куҷост

درمانده ایم با دل غمخواره می کجاست

Дар оташем бо ҷигари ташнаи оби кӯ

در آتشیم با جگر تشنه آب کو

Акнӯн ки мурғи парда ӣ наврӯз ме занад

اکنون که مرغ پرده ی نوروز می زند

эй моҳи пардаи сози хурӯши рубоби кӯ

ای ماه پرده ساز خروش رباب کو

Дрдикшони кӯии хароботи ишқ ро

دردیکشان کوی خرابات عشق را

Беруни зи гӯша ӣ ҷигари охири кабоби кӯ

بیرون ز گوشه ی جگر آخر کباب کو

Гуфтам чу бахти хеши магар бинмт бихоб

گفتم چو بخت خویش مگر بینمت بخواب

Лекини зи чашми масти ту пурвои хоби кӯ

لیکن ز چشم مست تو پروای خواب کو

Хоҷу ки як нафас нашудӣ холӣ аз қадаҳ

خواجو که یک نفس نشدی خالی از قدح

Махмур то бичинад нишинад шароби кӯ

مخمور تا بچیند نشیند شراب کو