эй равонами блби лаъл ту оварда паноҳ

ای روانم بلب لعل تو آورده پناه

Дилам аз меҳри ту оташ зада дар хирмани моҳ

دلم از مهر تو آتش زده در خرمن ماه

Аз сари кӯии ту ҳргаҳ ки кунам азми раҳил

از سر کوی تو هرگه که کنم عزم رحیل

Хӯни чашмами бадвади гарм ва бигирад сари роҳ

خون چشمم بدود گرم و بگیرد سر راه

Чун қалами қисса ӣ савдои ту оради бзбон

چون قلم قصّه ی سودای تو آرد بزبان

Рӯй дафтар кунад аз дидаи пар аз хӯни сиёҳ

روی دفتر کند از دیده پر از خون سیاه

Бскаҳ чун субҳ дар офоқи занами оташи дил

بسکه چون صبح در آفاق زنم آتش دل

Натавонад ки барояд шаҳи сайёраи пагоҳ

نتواند که برآید شه سیاره پگاه

Май кашами бори ғами фурқати ёрони қадим

می کشم بار غم فرقت یاران قدیم

намешавад пушти ман хаста аз онруӣ дўтоаҳ

می شود پشت من خسته از آنروی دوتاه

Муҳаррамии кӯ ки буд ҳмсхнми ҷузи хома

محرمی کو که بُود همسخنم جز خامه

Мӯнисии кӯ ки шуд ҳмнФсми алои оҳ

مونسی کو که شد همنفسم الّا آه

Гар насими саҳарии банда навозӣ накунад

گر نسیم سحری بنده نوازی نکند

Накунад ҳечкас аз ёру диёрами огоҳ

نکند هیچکس از یار و دیارم آگاه

Чашми хўнборм агар кӯҳи гарон пеш ояд

چشم خونبارم اگر کوه گران پیش آید

Бар сари оби равони афкандаш ҳамчун коҳ

بر سر آب روان افکندش همچون کاه

Бугзарад ҳар нафаси он умри гиромӣ аз ман

بگذرد هر نفس آن عمر گرامی از من

Ваз такаббур накунад дар ман бечораи нигоҳ

وز تکبّر نکند در من بیچاره نگاه

Оби чашмат ки азу кӯҳ бимонад хоҷу

آب چشمت که ازو کوه بماند خواجو

Рӯз риҳлат натавон рафт буруни ҷузи бшноаҳ

روز رحلت نتوان رفت برون جز بشناه

Фарз айнаст кисозӣ агарат даст диҳад

فرض عینست که سازی اگرت دست دهد

Серума ӣ дида ӣ мақсӯди зи хок дар шоҳ

سرمه ی دیده ی مقصود ز خاک در شاه