эй лолаи зори оташ рӯй ту об рӯй

ای لاله‌زار آتش روی تو، آبروی

Бар бод дода оби рухи ман чу хоки кӯй

بر باد داده، آب رخ من چو خاک کوی

Аз ман машавӣ даст ки ман битў шаста ам

از من مشوی دست که من بی تو شسته‌ام

Ҳам рўбоби дида ва ҳам даст аз обрӯӣ

هم روی آب دیده و هم دست از آبروی

Бо партави ҷамоли ту хуршеди гӯи мтоб

با پرتو جمال تو خورشید گو متاب

Бо қомати баланди ту шамшоди гӯи Марвӣ

با قامت بلند تو شمشاد گو مروی

Хуш бар канори чашма ӣ чашмам нишаста ӣӣ

خوش بر کنار چشمه‌ی چشمم نشسته‌ای

Оре хушаст сарви сеӣ бар канори ҷӯй

آری خوشست سرو سهی بر کنار جوی

Ёрб сиришки дидаи гирёнам аз чаҳ боб

یا رب سرشک دیده‌ی گریانم از چه باب

Ва оё шиканҷи зулфи парешонат аз чаҳ рӯй

و آیا شکنج زلف پریشانت از چه روی

Шарҳи ғамам чу об фурӯ хонд як бик

شرح غمم چو آب فرو خواند یک به یک

Ҳоли дилам чу бод фурӯ гуфт мӯи бмўӣ

حال دلم چو باد فرو گفت مو به موی

То кӣ ҳадиси зулфи ту дар дил тавон наҳуфт

تا کی حدیث زلف تو در دل توان نهفت

Машки хутан ҳар оина пайдо шавад ббўӣ

مشک ختن هر آینه پیدا شود به بوی

Рӯзӣ агар бтиғ муҳаббат шавам қтил

روزی اگر به تیغ محبّت شوم قتیل

Хӯнам аз он сияҳи дили номеҳрбони биҷавӣ

خونم از آن سیه دل نامهربان بجوی

Хоҷуи боби дидагар аз худ нишаст даст

خواجو به آب دیده گر از خود نشُست دست

Дар оташ фироқ бирав даст азу бишӯй

در آتش فراق برو دست ازو بشوی