Чун нест моро бо ӯ висолӣ

چون نیست ما را با او وصالی

Коҷии бкўиш будӣ маҷолӣ

کاجی بکویش بودی مجالی

Зин ба чаҳ бояд моро ки ояд

زین به چه باید ما را که آید

Аз хоки кӯяши боди шимолӣ

از خاک کویش باد شمالی

Ҳамчун ҳилолии гаштам чу дидам

همچون هلالی گشتم چو دیدم

Бар тарафи хуршеди мишкӣни ҳилолӣ

بر طرف خورشید مشکین هلالی

Ҷонами зи ҷонони сар бар нтобад

جانم ز جانان سر بر نتابد

Каз ҷон набошад танро малолӣ

کز جان نباشد تن را ملالی

Аз шавқи лаълаш дил шуд чу мемай

از شوق لعلش دل شد چو میمی

Вази ишқи зулфаш қад шуд чу долӣ

وز عشق زلفش قد شد چو دالی

Дар чанги зулфаши дили пои бандӣ

در چنگ زلفش دل پای بندی

Бар хоки кӯяши ҷони поймолӣ

بر خاک کویش جان پایمالی

Доне ки чунам давр аз ҷамолаш

دانی که چونم دور از جمالش

Аз мӯяи мўӣии вази нолаи нолӣ

از مویه موئی وز ناله نالی

Ҳар шаб хаёлаш ояд бпишм

هر شب خیالش آید بپیشم

Шахс заъифам бинад хаёлӣ

شخص ضعیفم بیند خیالی

Онкас чаҳ донад ҳоли заъифон

آنکس چه داند حال ضعیفان

Кӯро набӯдаст икрўзи ҳоле

کو را نبودست یکروز حالی

намерафт хоҷу бо хеш ме гуфт

می رفت خواجو با خویش می گفت

Кон шуд ки бо ӯ будат висолӣ

کان شد که با او بودت وصالی