Чаҳ хуш бошад дамӣ бо дӯстдорӣ

چه خوش باشد دمی با دوستداری

Нишаста дар миёни лолаи зорӣ

نشسته در میان لاله زاری

Агар набӯд насими зулфи хубон

اگر نبود نسیم زلف خوبان

Наравед гулбунӣ бар ҷӯйборӣ

نروید گلبنی بر جویباری

Вагар савдоӣ глрўён набошад

وگر سودای گلرویان نباشد

Нахонд булбулӣ бар шохсорӣ

نخواند بلبلی بر شاخساری

Канорам зон аз об дида дарёст

کنارم زان از آب دیده دریاست

Ки ҳиҷронро наме байнами канорӣ

که هجران را نمی بینم کناری

Хаёлии гаштам аз ишқаши валикин

خیالی گشتم از عشقش ولیکن

Надорам ҷузи хаёлаши рози дорӣ

ندارم جز خیالش راز داری

Фироқи ҷони зи тани он лаҳза бошад

فراق جان ز تن آن لحظه باشد

Ки ёрӣ давр мемонад зёрӣ

که یاری دور می ماند زیاری

Нишоед гуфт хоҷуи пеш ҳар кас

نشاید گفت خواجو پیش هر کس

Ғами ишқаши магар бо ғмгсорӣ

غم عشقش مگر با غمگساری