Ҳамчу болот бигӯям сухании рости ту ро

همچو بالات بگویم سخنی راست تو را

Ростиро чаҳ блоӣист ки болост ту ро

راستی را چه بلائیست که بالاست تو را

То чаҳ дидаст зи ман дида ки ҳар дам гуяд

تا چه دیدست ز من دیده که هر دم گوید

Кин ҳамаи оби рух аз раҳгузари мости ту ро

کاین همه آب رخ از رهگذر ماست تو را

эй ки бар гӯша ӣ чашмам задае хаймаи зи мавҷ

ای که بر گوشه‌ی چشمم زده‌ای خیمه ز موج

Машав эмин ки ватан бар лаб дарёст ту ро

مشو ایمن که وطن بر لب دریاست تو را

Пеши лаълат ки аз ӯ оби гуҳар май резад

پیش لعلت که از او آب گهر می‌ریزد

Васф лؤлؤ натавон кард ки лолост ту ро

وصف لؤلؤ نتوان کرد که لالاست تو را

Ин чаҳ саҳараст ки дар чашми хушат май байнам

این چه سحرست که در چشم خوشت می‌بینم

Вена чаҳ шӯраст ки дар лаъли шкрхости ту ро

وین چه شورست که در لعل شکرخاست تو را

Дили девона чаҳ ҷоӣист ки бошад ҷоят

دل دیوانه چه جائیست که باشد جایت

Бар сару чашмам агар ҷой кунӣ ҷост ту ро

بر سر و چشمم اگر جای کنی جاست تو را

Ҷон бихоҳ аз ман бедил ки равонат бидиҳам

جان بخواه از من بیدل که روانت بدهم

Ба ҷуз аз ҷони зи ман охир чаҳ таманност ту ро

به جز از جان ز من آخر چه تمناست تو را

эй дил ар ростӣ аз зулфи сиёҳаши талабӣ

ای دل ار راستی از زلف سیاهش طلبی

Ҳама гӯйанд магар иллат савдост ту ро

همه گویند مگر علت سوداست تو را

Дар рухи шамъии хоҷу чу назар кард табиб

در رخ شمعی خواجو چو نظر کرد طبیب

Гуфт шуд равшанами ин лаҳза ки сафрост ту ро

گفت شد روشنم این لحظه که صفراست تو را