Туро ки мӯии миёни ҳам вуҷӯд ва ҳам адамаст

ترا که موی میان هم وجود و هم عدمست

Ду зулфи афъии сҳоку чеҳраи ҷоми ?ҷамаст

دو زلف افعی ضحاک و چهره جام جمست

Бтиргӣ шудаи ошуфтатар ҳақиқати шаръ

بتیرگی شده آشفته تر حقیقت شرع

Саводи зулфи ту гўӣӣ ки рои бўолҳкмст

سواد زلف تو گوئی که رای بوالحکمست

зи даври чархи шабии ин савол ме кардам

ز دور چرخ شبی این سؤال می کردم

Ки аз замонаи марои худ насиб ҷумла ғамаст

که از زمانه مرا خود نصیب جمله غمست

Бтираҳ гуфт набинӣ сипеҳри косаи мисол

بطیره گفت نبینی سپهر کاسه مثال

зи баҳр хӯрдани хӯни ту ҷумла тан шикамаст

ز بهر خوردن خون تو جمله تن شکمست

Гар обрӯӣ на дар хок кӯш ме талабанд

گر آبروی نه در خاک کوش می طلبند

Чу зулфи ёри қади ошиқон чаро бхмст

چو زلف یار قد عاشقان چرا بخمست

Дилами бғмзаҳу абрӯӣ ӯ бмктби ишқ

دلم بغمزه و ابروی او بمکتب عشق

Умедвор чу Тифлони бнўну алқлмст

امیدوار چو طفلان بنون و القلمست

зи шоми зулфи сияҳ чун намӯд талъати субҳ

ز شام زلف سیه چون نمود طلعت صبح

Замона гуфт ки эй ошиқон сипеда дамаст

زمانه گفت که ای عاشقان سپیده دمست

Маҷол нутқ надорам чаро ки беш аз пеш

مجال نطق ندارم چرا که بیش از پیش

Миёни лоғар ӯ дар канор кам з камаст

میان لاغر او در کنار کم ز کمست

зи лаъл ӯ шукрӣ илтимос ме кардам

ز لعل او شکری التماس می کردم

Ки мдтист ки ҷонами муқайяди алмст

که مدّتیست که جانم مقید المست

Ҷавоб дод ки бар ҳеҷ дил манеҳ хоҷу

جواب داد که بر هیچ دل منه خواجو

Ки чун миёни даҳанамро вуҷӯд дар адамаст

که چون میان دهنم را وجود در عدمست