Шиканҷи зулфи сиёҳи ту бар саман чаҳ хушаст

شکنج زلف سیاه تو بر سمن چه خوشست

Дамидаи сунбулат аз барги Настаран чаҳ хушаст

دمیده سنبلت از برگ نسترن چه خوشست

Гарми зи зулфи дарози ту даст кӯтоҳаст

گرم ز زلف دراز تو دست کوتاهست

Дарози дастии он зулфи пари шикан чаҳ хушаст

دراز دستی آن زلف پر شکن چه خوشست

намеравад суханӣ бар забони ман ҳайҳот

نمی رود سخنی بر زبان من هیهات

Магари ҳадиси ту ё раб ки ин сухан чаҳ хушаст

مگر حدیث تو یا رب که این سخن چه خوشست

Сипедаи дам ки гул аз ғунча май намояди рух

سپیده دم که گل از غنچه می نماید رخ

Навой булбули шӯрида дар чаман чаҳ хушаст

نوای بلبل شوریده در چمن چه خوشست

зи ҷоми бода ӣ дӯшинаи масту лоиъқл

ز جام باده ی دوشینه مست و لایعقل

Фитода бар тарафи сарву норван чаҳ хушаст

فتاده بر طرف سرو و نارون چه خوشست

Чу ҷои чашма ки бар ҷӯйбори дида ӣ ман

چو جای چشمه که بر جویبار دیده ی من

Хаёли қомати он сарви симтн чаҳ хушаст

خیال قامت آن سرو سیمتن چه خوشست

Чаҳ гӯямат ки бҳнгоми оштӣ кардан

چه گویمت که بهنگام آشتی کردن

Миёни лоғар ӯ дар канори ман чаҳ хушаст

میان لاغر او در کنار من چه خوشست

Мапурс каз ҳавас рӯй дӯсти хоҷу ро

مپرس کز هوس روی دوست خواجو را

Дили шикаста бар он зулфи пуршикан чаҳ хушаст

دل شکسته بر آن زلف پرشکن چه خوشست