Абрӯии ту тоқаст ки пайваста ҳилоласт

ابروی تو طاق است که پیوسته هلالست

з онру ки ҳилол ар нашавад бадар маҳоласт

ز آنرو که هلال ار نشود بدر محالست

Бар рӯй ту холи ҳабашӣ ҳар ки бибинад

بر روی تو خال حبشی هر که ببیند

Гуяд ки магари хозин фирдавс балоласт

گوید که مگر خازن فردوس بلالست

Пайваста ҳилоласт турои ҳоҷиби хуршед

پیوسته هلالست ترا حاجب خورشید

Венаи турфа ки чашми сияҳат ибн ҳилоласт

وین طرفه که چشم سیهت ابن هلالست

Он дил ки сафар карда бичин сари зулфат

آن دل که سفر کرده بچین سر زلفت

ё раб ки дар он шоми ғарибон бача ҳоласт

یا رب که در آن شام غریبان بچه حالست

Ҳиндӯи бача ӣ холи сиёҳи ту бсди ваҷҳ

هندو بچه ی خال سیاه تو بصد وجه

Ҳндўчаҳ ӣ бустон ҷамоласт на холаст

هندوچه ی بستان جمالست نه خالست

Гуфтам ки хаёл ту кунад марҳами ришам

گفتم که خیال تو کند مرهم ریشم

Лекин чу назар мекунам ин низ хаёласт

لیکن چو نظر می کنم این نیز خیالست

Мстсқии сарчашма ӣ нӯши ту бар оташ

مستسقی سرچشمه ی نوش تو بر آتش

Май сӯзаду чашмаши ҳама дар об зулоласт

می سوزد و چشمش همه در آب زلالست

Гардани макаш эй шамъи ?герат дар қадам уфтад

گردن مکش ای شمع گرت در قدم افتد

Парвона ӣ длсўхтаҳ чун сӯхта боласт

پروانه ی دلسوخته چون سوخته بالست

Имрӯз ки мурғони чаман дар тироннд

امروز که مرغان چمن در طیرانند

Мурғи дили ман бепар ва боласт ва боласт

مرغ دل من بی پر و بالست و بالست

Навен шуд қад ҳамчун алифами битўи валикин

نون شد قد همچون الفم بیتو ولیکن

Бар ҳоли парешонеи ман зулф ту доласт

بر حال پریشانی من زلف تو دالست

Аз дида ӣ хоҷу наравад гулшани рӯят

از دیده ی خواجو نرود گلشن رویت

Зонрў ки ҷамолати гул бустон камоласт

زانرو که جمالت گل بستان کمالست