Ёди боди он шаб ки дилбари масту дил дар даст буд

یاد باد آن شب که دلبر مست و دل در دست بود

Бодаи чашми ақл май баст ва дар дил ме гушӯд

باده چشم عقل می‌بست و در دل می‌گشود

Буии гули шохи фараҳ дар боғи хотир май нишонд

بوی گل شاخ فرح در باغ خاطر می‌نشاند

Ҷом май занги ғам аз ойина ҷон ме задуд

جام می، زنگ غم از آئینه جان می‌زدود

Ма фурӯ мешуд гуҳии кӯи парда дар рух ме кашид

مه فرو می‌شد گهی کو پرده در رخ می‌کشید

Субҳ бар меомад он соъат ки ӯ рух ме намӯд

صبح بر می‌آمد آن ساعت که او رخ می‌نمود

Кофари гарданкашаши бозори имон май шикаст

کافر گردنکشش بازار ایمان می‌شکست

Ҷодӯии мардуми фиребаши ҳуши мисатон май рабӯд

جادوی مردم فریبش هوش مستان می‌ربود

Аз изораши пардаи гулбарг ва насрин ме дарид

از عذارش پرده گلبرگ و نسرین می‌درید

Ва зи ҷамолаши обрӯии моҳ ва парвин ме фузуд

و ز جمالش آبروی ماه و پروین می‌فزود

Ҳамчуи сармастони дилам то субҳдам дар боғи васл

همچو سرمستان دلم تا صبحدم در باغ وصل

Аз руху зулфаши сухан май чиду сунбул май дуруд

از رخ و زلفش سخن می‌چید و سنبل می‌درود

Гар шикори оҳӯии сайёд ӯ гаштам чаҳ шуд

گر شکار آهوی صیاد او گشتم چه شد

Вари ғуломи ҳиндӯии шаби боз ӯ будам чаҳ буд

ور غلام هندوی شب‌باز او بودم چه بود

Чун висоли дӯстон аз даст додам чора нест

چون وصال دوستان از دست دادم چاره نیست

Чун бғФлт умр бигузашт ин замони ҳасрат чаҳ суд

چون به غفلت عمر بگذشت این زمان حسرت چه سود

Гуфтам оташ дар дилам зад рӯй оташи ранги ту

گفتم آتش در دلم زد روی آتش رنگ تو

Гуфт хоҷу бош каз оташ надидӣ буии дӯд

گفت خواجو باش کز آتش ندیدی بوی دود