Ишқаст ки чун пардаи зи рухи бозгшоид

عشقست که چون پرده ز رخ بازگشاید

Дар дида ӣ соҳиби назарони ҳасани намояд

در دیده ی صاحب نظران حسن نماید

Ҳасанаст ки чун маст ббозор барояд

حسنست که چون مست ببازار برآید

Дар пардаи ӣӣ ҳар замзама ӣ ишқи сроид

در پرده ئی هر زمزمه ی عشق سرآید

Гар ишқ набошад камари ҳасан ки бандад

گر عشق نباشد کمر حسن که بندد

Вар ҳасан набошад дили ишқ аз чаҳ кушояд

ور حسن نباشد دل عشق از چه گشاید

Гар сӯрат ҷонон набӯд дил ки сетанд

گر صورت جانان نبود دل که ستاند

Вари восита ӣ ҷон набӯд тан бача поед

ور واسطه ی جان نبود تن بچه پاید

Хуршед ки дар парда ӣ анвор ниҳонаст

خورشید که در پرده ی انوار نهانست

Гар рух нанамояд дили зарра ки рибоед

گر رخ ننماید دل ذرّه که رباید

Бе меҳри дили сӯхтаро нур набошад

بی مهر دل سوخته را نور نباشد

Равшан шавад он хона ки шамъяши даройад

روشن شود آن خانه که شمعیش درآید

Гар абр нигаред дили бустони з чаҳ хандад

گر ابر نگرید دل بستان ز چه خندد

Вар менабӯд занги ғам аз дил чаҳ задойад

ور می نبود زنگ غم از دل چه زداید

Хоҷу агар аз ишқ бисӯзанд чу шамъат

خواجو اگر از عشق بسوزند چو شمعت

Хуш бош ки аз сӯзи дилати ҷони бФзоид

خوش باش که از سوز دلت جان بفزاید

Хоҳӣ ки дар ойинаи рахти хуби намояд

خواهی که در آئینه رخت خوب نماید

Ойинаи мусаффоу рухи ороста бояд

آئینه مصفّا و رخ آراسته باید