Овардаем рӯй басӯии диёри хеш

آورده ایم روی بسوی دیار خویش

Бошад ки бингарем дигар рӯй ёри хеш

باشد که بنگریم دگر روی یار خویش

Сӯфӣу зуҳду масҷиду саҷҷодау намоз

صوفی و زهد و مسجد و سجاده و نماز

Мо ва май муғона ва рӯйнигор хеш

ما و می مغانه و روی نگار خویش

Чун зулфи Лайлӣ аз ду ҷаҳон кардам ихтиёр

چون زلف لیلی از دو جهان کردم اختیار

Маҷнӯнам ар зи дасти даҳуми ихтиёри хеш

مجنونم ار ز دست دهم اختیار خویش

Кардам гузор бар сари кӯяши вазин сипас

کردم گذار بر سر کویش وزین سپس

То худ чаҳ бар серум гузарад аз гузори хеш

تا خود چه بر سرم گذرد از گذار خویش

Чун ҳеҷ барқарор намемонад аз чаҳ рӯй

چون هیچ برقرار نمی ماند از چه روی

Монадаст биқрории ман барқарори хеш

ماندست بیقراری من برقرار خویش

Зонро ки ҳарчӣ дидаам аз хеш дида ам

زانرا که هرچه دیده ام از خویش دیده ام

Ҳар дам кунам зи дидаи сазо дар канори хеш

هر دم کنم ز دیده سزا در کنار خویش

Дар бандагӣ чу кори ман хаста бандагӣаст

در بندگی چو کار من خسته بندگیست

То зиндаам чигуна кунам тарки кори хеш

تا زنده ام چگونه کنم ترک کار خویش

Чун мо шикори оҳӯии широФкни тўӣим

چون ما شکار آهوی شیرافکن توئیم

Гар май кашӣ бадӯр Маяфкан шикори хеш

گر می کشی بدور میفکن شکار خویش

Хоҷу чу карда ӣии сабақи хӯни дили равон

خواجو چو کرده ئی سبق خون دل روان

Аз лавҳи коиноти фурӯи шӯи ғубори хеш

از لوح کائنات فرو شو غبار خویش