Ман ҳамон ба ки бисӯзам зи ғам ва дам назанам

من همان به که بسوزم ز غم و دم نزنم

Варна аз дӯди дили оташи бҷҳон дар фиканам

ورنه از دود دل آتش بجهان در فکنم

Ҳамчуи шамъ ар сухани сӯзи дили орми бзбон

همچو شمع ار سخن سوز دل آرم بزبان

Дар нафас шуъла занад оташи ишқ аз даҳанам

در نفس شعله زند آتش عشق از دهنم

Марду зан бар сар агар теғ знндм саҳласт

مرد و زن بر سر اگر تیغ زنندم سهلست

Ман чу мардум чаҳ ғам аз сарзаниши марду занам

من چو مردم چه غم از سرزنش مرد و زنم

Ҳар крои ҷон буд аз теғ бигардонад рӯй

هر کرا جان بود از تیغ بگرداند روی

Вонкаҳ ҷон медиҳад аз ҳасрати теғи ту манам

وانکه جان می دهد از حسرت تیغ تو منم

Тани ман гарчи шуд аз шавқи миёнати мўӣӣ

تن من گرچه شد از شوق میانت موئی

Нест бе шӯри сари зулфи ту мўӣии зи танам

نیست بی شور سر زلف تو موئی ز تنم

Асарӣ беш намонад аз ман ва чун бозоӣӣ

اثری بیش نماند از من و چون بازآئی

Ин хаёласт ки бинии асарӣ аз баданам

این خیالست که بینی اثری از بدنم

Аҳди бастӣу шикастӣу зи мо бигусастӣ

عهد بستی و شکستی و ز ما بگسستی

Аҳд кардам ки дигар аҳди ту бовар накунам

عهد کردم که دگر عهد تو باور نکنم

Чун тавонам ки дамӣ хуш бизанам коташи ишқ

چون توانم که دمی خوش بزنم کاتش عشق

Нагузорад ки ман сӯхтаи дил дам бизанам

نگذارد که من سوخته دل دم بزنم

Агар аз хештанам ҳеҷ намеояд ёд

اگر از خویشتنم هیچ نمی آید یاد

Дӯстони айби мгирид ки бе хештанам

دوستان عیب مگیرید که بی خویشتنم

наменавиштам суханӣ чанд зи дарди дили хеш

می نوشتم سخنی چند ز درد دل خویش

Дафтар аз хӯни дилам пар шуд ва тар шуд суханам

دفتر از خون دلم پر شد و تر شد سخنم

Аикаҳ гуфтӣ ки бғрбт чаҳ фитодӣ хоҷу

ایکه گفتی که بغربت چه فتادی خواجو

Чаканами даври фалак давр фиканд аз ватанам

چکنم دور فلک دور فکند از وطنم

Дар паии ҷони ҷаҳони гирди ҷаҳон май гирдам

در پی جان جهان گرد جهان می گردم

То ки пӯшади сари тобут ва ки дузади кафанам

تا که پوشد سر تابوت و که دوزد کفنم