Боғу саҳро бо сеӣ сарвони насрин бар хушаст

باغ و صحرا با سهی سروان نسرین بر خوشست

Хилвату маҳтоб бо хубони ма пайкар хушаст

خلوت و مهتاب با خوبان مه پیکر خوشست

Ғунча чун зар дорад ар хуши дил буд айбаш макун

غنچه چون زر دارد ار خوش دل بود عیبش مکن

Ростиро ҳар чаҳ бинӣ дар ҷаҳон бориз хушаст

راستی را هر چه بینی در جهان بارز خوشست

Кошкӣ будӣ марои шодӣ агар динор нест

کاشکی بودی مرا شادی اگر دینار نیست

Зонк бо динору шодии маликат санҷар хушаст

زانک با دینار و شادی ملکت سنجر خوشست

Чун халил ар дар миёни оташи афтодам чаҳ бок

چون خلیل ار در میان آتش افتادم چه باک

Коташи намруди моро бобат озар хушаст

کاتش نمرود ما را بابت آذر خوشست

Аикаҳ май гўӣии маро бо моҳрӯёни срхўшист

ایکه می گوئی مرا با ماهرویان سرخوشیست

Пой дар нагар ҳадиси ханҷарат дар сар хушаст

پای در نه گر حدیث خنجرت در سر خوشست

Белаб ширин набояд хусравии Фарҳод ро

بی لب شیرین نباید خسروی فرهاد را

зи онки шоҳӣ бо лаби ширин чун шукр хушаст

ز آنک شاهی با لب شیرین چون شکّر خوشست

Гар чаман хулдаст моро белабаш матлӯб нест

گر چمن خلدست ما را بی لبش مطلوب نیست

Ташнаро дар боғи ризвон бар лаб кавсар хушаст

تشنه را در باغ رضوان بر لب کوثر خوشست

Ҳркрои бинии бъолми дили бчизии хуш буд

هرکرا بینی بعالم دل بچیزی خوش بود

Ъошқонрои дили биёади чеҳра ӣ дилбар хушаст

عاشقانرا دل بیاد چهره ی دلبر خوشست

Бода дар соғар фикан хоҷу ки бар ёди лабаш

باده در ساغر فکن خواجو که بر یاد لبش

Ҷоми софӣ бар кафу лаб бар лаб соғар хушаст

جام صافی بر کف و لب بر لب ساغر خوشست