Шомаш аз субҳи фурӯзанда дар овехта аст

شامش از صبح فروزنده در آویخته است

Шабаш аз чашма ӣ хуршед барангехта аст

شبش از چشمه ی خورشید برانگیخته است

Гӯиёи онки гулистон Рахш меорост

گوئیا آنک گلستان رخش میآراست

Сунбули афшонда ва бар барги саман рехта аст

سنبل افشانده و بر برگ سمن ریخته است

ё на машшотаи зи бихўиштнии гирди абир

یا نه مشاطه ز بیخویشتنی گرد عبیر

Гирди ойинаи чинаши бхто бихтаҳ аст

گرد آئینه چینش بخطا بیخته است

То чаҳ дидаст ки он сунбули гули Фрсо ро

تا چه دیدست که آن سنبل گل فرسا را

Дастҳо баста ва аз сарв дар овехта аст

دستها بسته و از سرو در آویخته است

Натавон дар хами абрӯии сиёҳаши пайваст

نتوان در خم ابروی سیاهش پیوست

Онки пайванди ман сӯхта бгсихтаҳ аст

آنک پیوند من سوخته بگسیخته است

То задӣ дар дили ман хаймаи боқиболи ғамат

تا زدی در دل من خیمه باقبال غمت

Шодӣ аз ҷони ман ғмздаҳ бигурехта аст

شادی از جان من غمزده بگریخته است

Ҷони хоҷуи зи ғубори қидмат холӣ нест

جان خواجو ز غبار قدمت خالی نیست

Зонк бо хоки сари кӯат бар омехта аст

زانک با خاک سر کوت بر آمیخته است