Хатари бодия ӣ ишқи ту беш аз пешаст

خطر بادیه ی عشق تو بیش از پیشست

Ин чаҳ домаст ки давр аз ту маро дар пешаст

این چه دامست که دور از تو مرا در پیشست

Аикаҳи дармони ҷигари сӯхтагон май созӣ

ایکه درمان جگر سوختگان می سازی

Марҳамӣ бар дили мо на ки бғоит ришаст

مرهمی بر دل ما نه که بغایت ریشست

Дида ҳар чанд бар оташ занад обами лекин

دیده هر چند بر آتش زند آبم لیکن

Ҳадати оташи савдои ту аз ҳад бешаст

حدّت آتش سودای تو از حد بیشست

Бода май нӯшаму хӯн аз ҷигарам ме ҷӯшад

باده می نوشم و خون از جگرم می جوشد

Зонк бе лаъли туами бода нӯшин нешаст

زانک بی لعل توام باده نوشین نیشست

Ошиқи андеша ӣ даврии натавонад кардан

عاشق اندیشه ی دوری نتواند کردن

Дурбинии сифати оқил давр андешаст

دوربینی صفت عاقل دور اندیشست

Гар муроди дили дарвеши барорӣ чаҳ шавад

گر مراد دل درویش برآری چه شود

Зонк султон бар соҳиб назарон дарвешаст

زانک سلطان بر صاحب نظران درویشست

Ошноёни ҳама бегона шуданд аз хоҷу

آشنایان همه بیگانه شدند از خواجو

Лекин ӯро ҳамаи ин меҳнату дард аз хешаст

لیکن او را همه این محنت و درد از خویشست