Биҷуз аз камар надидам сари мўӣӣ аз миёнат

بجز از کمر ندیدم سر موئی از میانت

Биҷуз аз сухан нишоне нишнидам аз даҳонат

بجز از سخن نشانی نشنیدم از دهانت

Тўчаҳи мънӣӣ ки ҳаргиз нарасидаам бкнҳт

توچه معنئی که هرگز نرسیده ام بکنهت

Ту чаҳ оятӣ ки ҳаргиз нашунидаам баёнат

تو چه آیتی که هرگز نشنیده ام بیانت

Ту кадоми шоҳбозӣ ки надонамат нишеман

تو کدام شاهبازی که ندانمت نشیمن

Чаҳ кунам ки мурғ фикрат нарасад ба ошёнат

چه کنم که مرغ فکرت نرسد به آشیانت

Агарам ҳазор ҷон ҳаст фидои хоки поят

اگرم هزار جان هست فدای خاک پایت

Ки агар дилат наҷӯям надиҳади дилами бҷонт

که اگر دلت نجویم ندهد دلم بجانت

Чаҳ буд гарм бипурсаш қадамӣ наҳй валикин

چه بود گرم بپرسش قدمی نهی ولیکن

Ту ки нотавон набӯдӣ чаҳ хабари зи нотавонат

تو که ناتوان نبودی چه خبر ز ناتوانت

Чу касе наметавонад ки бабўсад остинат

چو کسی نمی تواند که ببوسد آستینت

Биравем ва рахт ҳастӣ бабрем аз остонат

برویم و رخت هستی ببریم از آستانت

Чаҳ гулӣ ки булбулиро набӯд маҷол бо ту

چه گلی که بلبلی را نبود مجال با تو

Ки дамӣ бар орад аз дили зи наҳифи боғбонат

که دمی بر آرد از دل ز نهیب باغبانت

Чаҳ шавад ки бинўоӣӣ ки занад дам аз ҳавоят

چه شود که بینوائی که زند دم از هوایت

Дили хаста зинда дорад бнсими бӯстонат

دل خسته زنده دارد بنسیم بوستانت

Бачаи рӯи канорагирӣ зи миёни мо ки хоҷу

بچه رو کناره گیری ز میان ما که خواجو

Чу камар шудаст розии бкнорӣ аз миёнат

چو کمر شدست راضی بکناری از میانت